Geçen gün sevgilimle otobüsteyiz. Tabi geçen gün dediysem 2 sene oluyor. “Lan!” sesiyle irkildim. Kız arkadaşıma baktım, o da irkilmişti. Dudaklarını dudaklarımdan alır almaz arkamı dönmeye karar verdim. Yine kahrolası, eski kafalı, yobaz ve bir o kadar amaçsız amcalardan biri olacaktı ki, sevdiğimin dudaklarında bulduğum huzuru “90″ numaralı Gaziemir otobüsünde bulduğum için beni azarlayacaktı. Kendimi buna hazırlamıştım, birazdan sevdiceğimin gözünde yer etmiş tüm yüce erkekliğim sönücek adeta yıllardır cümle içinde kullanılan süt dökmüş kedi deyimindeki suçsuz kediyi oynayacak kadar da düşmüş olacaktım. Bu korkuyla arkamı döndüm, karşımdaki insan şaşırtıcıydı. Yıllardır çifte kumruların ağa babası, aşk adamı, gönlü güzel bildiğimiz Kayahan, beni belediye otobüsünde sevgilimle öpüşmek yüzünden azarlıyordu.

“Utanmıyor musun? Çoluğumuzla çocuğumuzla otobüse de mi binemiycez?” dedikçe bana bir gariplikler bastı, farklı hissettim. Evde görsem baba diyeceğim babacanlıkta adam beni sevgilimle öpüşmekten azarlıyor, gözümün içine içine bakıyordu. Bişeyler yapmalı, sönmüş karizmamı düzeltmeliydim. Kalktım ve koltuğuna doğru yönlendim. Önce yıllardır meraklandığım için o güzelim kıvırcık saçlarının kıvırlarından parmağımı soktum, parmağım geçti, hoşuma gitti ama yeni yıkamış olucak ki şampuan kokusu geldi burnuma, tiksindim çektim elimi. Kayahan dedim; biz seni gönül dostu bilirdik, noldu sana, yıllarca radyoda “Bizimkisi bir aşk hikayesi” dedin, şiir gibi biraz dedin, bin parçayım hasretinle dedin, inanmıştım, güvenmiştim sana be abi diye veryansın ettim. Aldırmadı. Tam tutup saçından çekicektim ki, dur dedi. Noldu abi, dur benim hatun otobüste kaldı demeye kalmadan tuttu kolumdan beni indirdi otobüsten, dertleşicez dedi. Götürdü bir meyhaneye, meğerse sorunları varmış İpek Acar yengeyle. O herkes tarafından özenilen Kayahan & İpek aşkı aslında sanıldığı kadar şahane değilmiş de bilmem ne. O konuştukça bana bir huzur geldi, harbiden o kliplerdeki kadar sevimli bir insandı Kayahan. Artık emindim, herkes severdi onu. Ve her kendinden emin insan gibi omzuna vurarak, abi dedim; sana kız mı yok? Önce bi bozuldu bu ama sonra toparladı. Meğerse çok seviyormuş ama hiç göründüğü gibi neşeli, sevecen bir kız değilmiş İpek Acar. Ondan dolayı da böyle çevrede mutlu çift görünce takkeli dindar amcalar gibi çemkirir olmuş çoluğa çocuğa bizim Kayho. Kıskanıyormuş yani. Takma abi demeye kalmadan atladı bu omzuma hıçkırıklara boğuldu, ben böyle insan değildim diye haykırdı, ağladıkça ağladı, sümüğü aktı omzuma, ben bi tiksindim. Ama sonra neyse dedim, gönül adamıdır, aşk insanıdır, normal karşılamak lazım, ağlaması bol olur bunların alışmak lazım.

Benim hoş sohbetimden etkilenmiş olucak ki ileriki günlerde de hacı buluşalım diye mesaj falan attı bu. Olur dedim, buluştuk. Gezip tozuyorduk. Yanımda osurmaya falan başlayınca da samimi olduğumuzu anladım. Anlar anlamaz da dayadım ağzına samimiyeti. Yav dedim Kayho, sen zengin adamsındır şöyle yazlığa falan götür bizi de bi mangal yaparız, iki duble birşey içeriz. Ama İpek’siz çekilmez dedi, kaşlarımı çattım, korkmuş olacak ki sonra kabullendi, atla arabaya gidiyoruz dedi. Baktım bedava bira var ben Tolga’yı da aradım. Kayahan’a da dedim iyi çocuktur, hem tanışmış olursun. Neyse üçümüz gittik elemanın yazlığa, denize sıfır falan şatafatlı mekandı doğrusu. Eve girerken ayakkabıları çıkarmaya gerek yok dedi, o an anladım ki o adeta bir CNBC-E iken ben Düğün TV idim. Çaktırmadım, ama içlendim de doğrusu.

İyice kanım ısınmıştı Kayahan’a. Mangalı yaptık, yedik. Sonra akşam üstü çökerken ben yavaştan daha da samimi olmak için muhabbet açıp tam “hacı sen salla İpek yengeyi de gel bize taşın diyicektim” ki denize girmeye kalktı bu hayvan. Girerken de “atın beni denizzzlereeeee ehehehe benim şarkım ehehe” diye espri yaptı. Bi tiksinme geldi bana, fırladım eve döndüm, bi daha da aramadım ibneyi.

Bu yazı toplamda 1600, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.