ben de her sevgili gibi tutarlı, partnerine güvenen; sonsuz sevgiden, aşktan bir japon felsefesiymişçesine bahseden ideal bir erkektim. papatyalardan bahseder, börtü böcekli piknik yerlerinde sanat filmi havası yakalamaya çalışan bir aşıktım. hatta “askim.seni.seviyorum” diye mesajlar atmışlığım da vardır. mesajı bir arkadaştan gönderdiğim için boşluk tuşunu bulamayan her insan gibi ben de koy götüne edasıyla aralara noktaları serpiştirmiştim. aslında suç tamamen boşluk bırakma özelliğini “0″ tuşuna koymayan peker iletişim çin malı blackberry’sindeydi. ama bunun konumuzla hiç alakası yok.

yine çok tutarlı ve partnerine güvenen bir sevgili olduğum sıradan bir günde onunla bira içiyorduk. o tuvalete gittikçe telefonunu kurcalıyor, geldiğinde sevgi ve aşkın ne kadar güvenle iç içe olduğundan bahsedip prim yapımaya çalışıyordum. o üçüncü birasını bitirmiş, bense o her tuvalete gittiğinde azar azar saksıya döktüğüm biramı mide bulantımla yudumluyordum. biranın %90′ını saksıya dökmüş olacağım ki, son yudumu 5 saniyede alır almaz her içkinin son yudumunu içen bir birey gibi boş bardağı masaya vurdum. derin bir oh çektim: “bira da buz gibiymiş ha”. içmeyi bilmiyordum ve bir erkektim, erkekler ağlamaz ve içmek zorundaydı.

laf lafı açmıyordu. açsa da ilerlemiyordu. ilerlese de hoşuma gitmiyordu. bazen baharın da verdiği hormon coşkunluğuyla ayarsız dudaklarına yumuluyordum. garsonun garip bakışları bana buna bir dur demem gerektiğini söylese de yarin kırmızı dudakları gel diyordu. öpmeye yaklaştıkça garson da yaklaşıyor, sanki o öpüşme sırasındaki son küçük öpücükten sonra araya dahil olmak istiyordu. ya da çevreden şikayet gelmişti, hiç bilmiyorum.

muhabbetin aksak gittiği sıralarda ona telefonumdan komik kedi videoları izletiyor, internetin icadından beri insanların her zaman güldüğü son kozumu kullanıyordum. ilişki bitiyordu ve hiçbir kedi bunu kurtaramayacak gibiydi…

genç olmak farklıydı. ben de herkes gibi insandım fakat genç olduğum için diğer insanların sahip olmadığı kadar saç uzatma, sakal bırakma, kendini yansıtan esprili tişörtler giyme ve apır sapır konuşma hakkım vardı. ve tabi ki bir ilişki bitiminde boş kalmayacağı hissiyatını sonuna kadar yaşama. işte bu yüzden rahattım, hale mi? olmadı lale? olmadı sevgilimin yanında ararlarsa zor duruma düşmeyeyim diye erkek adıyla kaydettiğim yüzlerce “uuu beybi” kızlar vardı. birinin adı hüseyindi, kız güzel olsa da ona taktığım bu bıyıklı erkek isminden sonra kendisine bir daha ısınamadım. mundar ettim cıvırı.

sinem dedim: “bitmeli”. yanlış anlamış olacak ki,     “daha yeni başladık ya, miden mi bulanıyor, istersen içmeyelim” diye karşılık verdi. ve bu yanlış anlamasıyla az önceki ayrılık girişimim için tekrar düşünmem için zamanım olacaktı. bir 10 saniye kadar. düşündüm, düşündüm. adeta bir filmin sonu gibi ayrılacaktım;

tuvalete gidiyorum dedim. ve bir daha geri dönmedim.

o akşam ortamdan çıktığım gibi telefonumu kapatıp 2 gün açmamıştım. otobüse binip hemen eve gitmiştim. otobüste arkadaki güzel kız grubunun önünden geçerkenki o klasik “bana gülüyorlar lan galiba” hissine kapılmış, sonra da artık özgür bir erkek olduğumu hatırlayıp derin bir nefes almıştım. nefesim ferah değildi.

kapatmıştım kendimi. günler de haftasonuna denk geldiğinden neredeyse aranmak için sebebim yoktu. facebook’a bakmamış, mailleri okumamıştım. duş almıyor, yağlı kafada saçların hiç olmadığı kadar güzel görünmesine hayranlıkla bakıyordum. her bitmiş ilişkiden sonra şiir yazmaya çalışan erkek gibi ben de kalemi elime almıştım, printer’ın önünden de iki tane a4 kağıdı çekmiştim. tüm şiir denemesi yapan sıradan erkekler gibi ben de istanbul’u bir orospuya benzetip kalemi bıraktım.

camdan kafamı çıkarıp, yenicem seniii istanbuuuuuul diye bağırdım. camı kapatırken pimapen’in silikonu attı, 70 lira da ona bayıldım sonra.

ayrılık çok kötü birşey olsa da, insanın kendini daha iyi tanıması için iyi bir fırsattı. o dönem bana ayrılık acımda yılmadan eşlik etmiş vefakar sağ elimi hiç bu kadar yakından tanımamıştım.tanıdıkça sevmiştim kendimi, ben ne güzel çocuktum.

Bu yazı toplamda 1574, bugün ise 4 kez görüntülenmiş.

mantronic grubu olarak dünyanın en tanınan çizgi dizilerinden müfettiş gadget (inspector gadget)’ın ünlü müziğini asi bir şekilde yorumladık. gitar ve baslar benden! yorum sizden!

Bu yazı toplamda 699, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

bugün 30 rock’ın bir bölümünde liz limon’u bütün sırlarını gizlice öğrendiği hoşlandığı çocuğa ödeşmek için ilginç itiraflarını söylerken gördüm. bana bi güç geldi. gelelim benimkilere.

- ilkokul 4. sınıfın sonuna kadar pantolonumun altına pijama, anaokul boyunca da külotlu çorapvari birşey giydim, daha doğrusu giydirildim.

- herşeyi tatmak istiyorum. gördüğüm en iğrencinden en anlamsız şeylere kadar tatma huyum var. bu bir kansızlık belirtisiymiş normalde. ölçüm yapıldı, bi erkekte olabilecek maksimum kan sınırındaymışım.

- çocukken doğum günlerimde hediye olarak herhangi bir kıyafet getiren her aile dostu amca ve teyzelere gıcık oldum.

- gitara başladığım ilk hafta perdelere değil, perdelerin arasındaki fretlere basıldığını sanıyordum.

- odada yalnızsam mynet’e girdiğim gibi önce sağdaki haberlere bakarım.

- burun ameliyatı olmadan önce, kemerli burnum sol taraftan normal gözüktüğü için insanların hep sağında durmaya çalışıyordum. sağ tarafta durma takıntım var diye de yalan söylerdim.

- çocukken barış manço’yu hiç sevmedim. adnan şenses’e babam gibi sempati duyardım.

- 10 yaşında tek başıma gittiğim şebnem ferah konserinde çok dalga geçilmiştim.

- iki yastıkla yatarım. bir başımın altına, bir bacaklarımın arasına. tek yastık varsa sadece bacaklarımın arasına.

- zerre şiir yeteneğimin olmadığını görmeme rağmen hala depresif gece şiirleri yazar ve atarım.

- makarna yapmayı geçen ay öğrendim. başka herhangi birşeyi pişirmeyi bilmiyorum.

- annemin teflon tavaların tek çizik aldıktan sonra tamamen bozulacağını söylediği ilk gün gizlice evdeki bir tavayı çatalla çizmiştim. ama birşey olmadı.

- aklıma eserse hala pamuğa fasulye ekip çimlendiriyorum.

- pornografik bir “jpeg” gördüysem mouse ile taciz ederim.

- muhtemelen dünyanın en vefasız adamıyım.

- kendi yazdığım şeylere, hatta bazen savunduğum şeylere bile 1 ay sonra tekrar bakınca ayar oluyorum.

- bence uzaylılar var.

- 14 yaşındayken dünyanın en büyük 14 yaşında hayatı anladığını sanan gerizekalısıydım.

- çok çabuk ağlarım.

- bakkaldan pizza kraker çalmışlığım var.

- mario’yu hiç bitiremedim. bu yazıyı yazana kadar mario muhabbeti ettiğim herkese bitirdiğimi anlatıp “ooo olm o cılız kız için sabahlara kadar az sabahlamadık yaaee” diye prim yaptım.

- teyzem.com’u hatırlayanlardanım.

- minibüste ineceğim yeri söylerken radyo kapalı (sessizlik) ve minibüs kalabalıksa aşırı geriliyorum.

- 14 yıldır yaşadığım izmir’de dışarda bir yeri bulamazsam utancımdan kendimi ben buranın yabancısıyım diye tanıtıp da adres tarifi istiyorum.

- allahsız diye tabir edilen biri de olsam müzikli eğlence mekanlarında çile bülbülüm’ün allah’ında kıçı başı yardıra yardıra bağırırım.

- birgün çelimsiz cüsseme rağmen gıcık olduğum herkese pislik gibi davranmam yüzünden sağlam bir dayak yiyeceğimi biliyorum.

- 45 kiloyum, 1. sınıfa giderken 16 kiloydum.

- ayaklardan nefret ederim. bence dünyadaki en çirkin şeylerden biri insan ayağı.

- çorapla uyuyorum.

- açık büfe yemeklerde henüz tabağıma aldığımın 3′te 1′ini bitirdiğim olmadı. gözüm doymuyor.

- bacaklarımı kıvırarak oturuyorsam dizlerimi koklarım. hoşuma gidiyor.

- çocukken dünyanın en güzel kadınının ebru şallı olduğunu düşünürdüm.

- yakalanmama oranım %70 üstüyse çoğu şeyde hile yapabilirim.

- bu yazıyı “aaa ne dürüst çocuk bak” dersiniz diye yazdım. (ama sanırım nefret ediceksiniz)

aklıma gelenler bunlar. hepsini bir arada görünce kendimden tiksindim, final paragrafımı uzatmak istemiyorum. görüşmek üzere.

Bu yazı toplamda 1222, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

Yapma dedim. “Hem ben sana ne yaptım?” diye de ünledim. Öylece, anlamsızca bakıyordu. Benim kendime hayrım yok, bırak beni de ikimiz de rahatlayalım, hem sen nasılsa başkalarını bulursun ama yeter, tüketme beni artık, yalvarırım dedim. Gözlerim kanlanmıştı uykusuzluktan, hissediyordum. Saate baktım usulca, 03:00′ı gösteriyordu. Yani 4′tü. Birgün önce saati ileri almayı unutmuş ama şimdi yavşakçasına hatırlamıştım. Tekrar ona döndüm; ağlamaklı bir ses ile “bak, sen kendi yolundan git ve başkalarını bul, ben ise güzel bir uyku çekeyim?” dedim ve yastığa başımı koydum. Salmıştım artık, nolursa olsundu. Dayanamadı, yine geldi. Ben de dayanamadım, ani bir hareketle duvara yapıştırdım. Kanı şampanya rengi, irili ufaklı girintili çıkıntılı oda duvarımı boyamıştı. Sonunda sineği öldürmüştüm.

O iğrenç hatıralar ve katil pişmanlığı ile uykuya daldım. Uyandığımda ağzım kurumuş, sıcaktan terlemiş vaziyette buldum kendimi. Adeta “hararet geldi” diyen kısırlı altın günü teyzeleri gibiydim. Kalktım saate baktım, 10′u gösteriyordu, yani 11′di. Her sağlıklı insan gibi uyanır uyanmaz çişe gittim. Tuvalet deliğinde karasinek vardı. Çişimle öldüreyim diyip üstüne doğru işedim, kaçtı, döndü dolaştı, ağzıma girdi pezevenk. Neyse yüzümü falan yıkadım çıktım banyodan.

O sabah ilk defa astsubay çocukları gibi bardağa iki yumurta kırıp, pekmez içmek geldi içimden. Nedense bir sağlıklı yaşam coşkusu dolmuştu bana. Dolabı açtım, dolapta yarım kavun ve üzerinde pehlivan patisserie yazan kuru baklavadan başka birşey yoktu. İçlendim ama üzülmedim.

Ben bohemimle boğulur iken kapı çaldı. Gelen Gökçe’ydi. İçeri buyur ettim. Nasıl olsa kızın istemeyeceğini bildiğinden erkeklerin on numaralı centilmenlik girişimi olan “üşüdüysen ceketimi vereyim” sözünden gelen gazla yarım ağızla ‘açsan kahvaltı hazırlayayım’ dedim. Nasıl olsa istemez, havadan kızın gözünde artı puan kazanırım diye düşündüm. Açmış, olur dedi.

Mutfakta birşey olmadığını bile bile ayıp olmasın diye mutfağa yöneldim. Kıza yediricek bi ekmek bile yoktu. İçeri gittim yav Gökçe salla kahvaltıyı da gel sana neskafe yapayım dedim. İyi madem dedi, omzundan ağır bir yük kalktı sağolsun. İçimden de “yav dingil kız madem aç değildin ne diye greyder girmiş gecekondu mahallesi gerilimi yaptın şimdi diye sövdüm”, dışımdan güldüm. Kettle’a yönelip su ısıttım, yaptım neskafeleri getirdim odaya. İlk yudumu alır almaz ama Berkan’ım bunun şekeri yok dedi. O an mutfağa gitmeye üşendiğimden, “yav bir fincan acı kahvenin kırk yıl hatrı vardır ehehe” diye espri yaptım, yemedi. Gittim aldım şekeri. Kahvenin şekerinin verdiği enerjiden olucak ki bana bi güç geldi, hormon yükselmesi yaşadım. Gittim kızın yanına, özledim seni’den girip, öpüşmekten çıktım ben.

Tam hoşnutlukların doruğunda, sevgili kollarının mutluluğunda at koştururken karşı taraftaki televizyonun fiskosunda yine o sineklerden gördüm ben. Bak Gökçe dedim, beni gece uyutmadı bu ibneler, işerken ağzıma girdi bir tanesi de, yemin ederim kafayı yedirtecekler bana diye isyan ettim. Az önce sinek girmiş ağzımla öpüştüğünden olacak ki tiksindi, geriye çekildi azcık. E hayatım sineklik taktırsana dedi. Hemen bende bir çocukluğa inme vuku buldu, ince apartman boşluğu demirlerinden kafamı geçirip geriye çıkaramamıştım vakti zamanında. Babam demirci getirip, kestirmişti demirleri. Bütün komşulara da rezil olmuştum. O yüzden, o günden beri de delikli ve aynı zamanda cam kaplayan şeylere ait bir nefret vardı içimde. Her sevgilisine sanatçı ruhlu karizması yapıcak erkek gibi ben de abartarak anlattım bunu ona. Amaaan sen de dedi. Beklediğim tepki değildi.

O gün gitmiş bu züccaciyeden benim evin camlara yaşlı evlerinde bulunan tel sinekliklerden almış. O güzelim, postmodern, sanat eşgali, led zeppelin dinleyen seksi kızı züccaciyeye girip sineklik alırken hayal edince ben azcık soğudum kendisinden. Belli etmedim ama uzun süre de pek yanaşmadım. Daha sonra bir yılbaşı gecesinde çerez tabağında önce bademlere ve fındıklara abandığını görünce de iyice tiksindim, buz kestim, o geceyi he canım, he gülüm diyerek bitirdim, sonra bi daha da görüşmedim.

Bu yazı toplamda 1395, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Geçen gün sevgilimle otobüsteyiz. Tabi geçen gün dediysem 2 sene oluyor. “Lan!” sesiyle irkildim. Kız arkadaşıma baktım, o da irkilmişti. Dudaklarını dudaklarımdan alır almaz arkamı dönmeye karar verdim. Yine kahrolası, eski kafalı, yobaz ve bir o kadar amaçsız amcalardan biri olacaktı ki, sevdiğimin dudaklarında bulduğum huzuru “90″ numaralı Gaziemir otobüsünde bulduğum için beni azarlayacaktı. Kendimi buna hazırlamıştım, birazdan sevdiceğimin gözünde yer etmiş tüm yüce erkekliğim sönücek adeta yıllardır cümle içinde kullanılan süt dökmüş kedi deyimindeki suçsuz kediyi oynayacak kadar da düşmüş olacaktım. Bu korkuyla arkamı döndüm, karşımdaki insan şaşırtıcıydı. Yıllardır çifte kumruların ağa babası, aşk adamı, gönlü güzel bildiğimiz Kayahan, beni belediye otobüsünde sevgilimle öpüşmek yüzünden azarlıyordu.

“Utanmıyor musun? Çoluğumuzla çocuğumuzla otobüse de mi binemiycez?” dedikçe bana bir gariplikler bastı, farklı hissettim. Evde görsem baba diyeceğim babacanlıkta adam beni sevgilimle öpüşmekten azarlıyor, gözümün içine içine bakıyordu. Bişeyler yapmalı, sönmüş karizmamı düzeltmeliydim. Kalktım ve koltuğuna doğru yönlendim. Önce yıllardır meraklandığım için o güzelim kıvırcık saçlarının kıvırlarından parmağımı soktum, parmağım geçti, hoşuma gitti ama yeni yıkamış olucak ki şampuan kokusu geldi burnuma, tiksindim çektim elimi. Kayahan dedim; biz seni gönül dostu bilirdik, noldu sana, yıllarca radyoda “Bizimkisi bir aşk hikayesi” dedin, şiir gibi biraz dedin, bin parçayım hasretinle dedin, inanmıştım, güvenmiştim sana be abi diye veryansın ettim. Aldırmadı. Tam tutup saçından çekicektim ki, dur dedi. Noldu abi, dur benim hatun otobüste kaldı demeye kalmadan tuttu kolumdan beni indirdi otobüsten, dertleşicez dedi. Götürdü bir meyhaneye, meğerse sorunları varmış İpek Acar yengeyle. O herkes tarafından özenilen Kayahan & İpek aşkı aslında sanıldığı kadar şahane değilmiş de bilmem ne. O konuştukça bana bir huzur geldi, harbiden o kliplerdeki kadar sevimli bir insandı Kayahan. Artık emindim, herkes severdi onu. Ve her kendinden emin insan gibi omzuna vurarak, abi dedim; sana kız mı yok? Önce bi bozuldu bu ama sonra toparladı. Meğerse çok seviyormuş ama hiç göründüğü gibi neşeli, sevecen bir kız değilmiş İpek Acar. Ondan dolayı da böyle çevrede mutlu çift görünce takkeli dindar amcalar gibi çemkirir olmuş çoluğa çocuğa bizim Kayho. Kıskanıyormuş yani. Takma abi demeye kalmadan atladı bu omzuma hıçkırıklara boğuldu, ben böyle insan değildim diye haykırdı, ağladıkça ağladı, sümüğü aktı omzuma, ben bi tiksindim. Ama sonra neyse dedim, gönül adamıdır, aşk insanıdır, normal karşılamak lazım, ağlaması bol olur bunların alışmak lazım.

Benim hoş sohbetimden etkilenmiş olucak ki ileriki günlerde de hacı buluşalım diye mesaj falan attı bu. Olur dedim, buluştuk. Gezip tozuyorduk. Yanımda osurmaya falan başlayınca da samimi olduğumuzu anladım. Anlar anlamaz da dayadım ağzına samimiyeti. Yav dedim Kayho, sen zengin adamsındır şöyle yazlığa falan götür bizi de bi mangal yaparız, iki duble birşey içeriz. Ama İpek’siz çekilmez dedi, kaşlarımı çattım, korkmuş olacak ki sonra kabullendi, atla arabaya gidiyoruz dedi. Baktım bedava bira var ben Tolga’yı da aradım. Kayahan’a da dedim iyi çocuktur, hem tanışmış olursun. Neyse üçümüz gittik elemanın yazlığa, denize sıfır falan şatafatlı mekandı doğrusu. Eve girerken ayakkabıları çıkarmaya gerek yok dedi, o an anladım ki o adeta bir CNBC-E iken ben Düğün TV idim. Çaktırmadım, ama içlendim de doğrusu.

İyice kanım ısınmıştı Kayahan’a. Mangalı yaptık, yedik. Sonra akşam üstü çökerken ben yavaştan daha da samimi olmak için muhabbet açıp tam “hacı sen salla İpek yengeyi de gel bize taşın diyicektim” ki denize girmeye kalktı bu hayvan. Girerken de “atın beni denizzzlereeeee ehehehe benim şarkım ehehe” diye espri yaptı. Bi tiksinme geldi bana, fırladım eve döndüm, bi daha da aramadım ibneyi.

Bu yazı toplamda 1599, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Babaanne evlerinde görmeye alışkın olduğum tavuklu saat 14:15’i gösteriyordu. Nitekim babaannemin evindeydim. Televizyonunda uydu teknolojisi olan ve sıkılan her insanın yaptığı gibi ben de kumanda ile 100. kanallara gelmiş, keyifle izleyecek bir şey arıyordum. Arada çıkan erotik temalı kanallarda durasım geliyor fakat yan odada annemin halam ile mantı açtığını hatırlayınca tırsıp kanalı değiştiriyordum. O sırada babaannemin 37 ekran televizyonunda “Düğün TV”ye rast geldim. Bildiğiniz halalı, enişteli, arkada plastik bardaktan şarap içen gençlerin olduğu bir düğün vardı yayında. Anlam veremedim, bu kanal nasıl para kazanırdı? Kanal sahibinin hayat olgularını Freud üzerinden bol felsefe ile yorumlamayı düşündüm, fırından alınmış bir takvimin duvarda asılı olduğu ve aynı zamanda maşingasında patates böreği pişen bir evde yapılması en saçma şey olacağı dank etti. Ondan da vazgeçtim.

Zaman geçmiyordu, bayramların bu evresinden nefret ediyordum. Dayatma ile sabahın köründe kaldırılan bayram namazından sonra erkekler 8 saatlik bir kış uykusuna yatardı. Bu sırada evin hanımları en güzel yemekleri pişirir, kahvaltıyı donatırdı. Öyle de oluyordu. Birden bir zangırdama sesi geldi, ev kapısı açılmak üzereydi. Zaten yarı uyur, yarı uyanır vaziyette olan gözlerimi kapatarak uyuyor taklidi yaptım. Fakat elimde olan kumandanın volüm tuşunda olan parmaklarımı görmüş olucak ki, uyumadığımı anladı. Yanıma sokulup “len” dedi. Karşımdaki yeğenimdi. Amaçsız “len”i ile gözlerimden süzülen uyku iyice darmadağın olmuştu. Yine de baktım ki gözlerim açılmıyordu, neden diye düşündüm, kısa bir düşünmeden sonra gözümdeki sarı sarı çapakları fark ettim. Elimle kenara iteleyip, avcuma döktüm. Cıvıktılar.

Neden sonra belki zaman keyifli geçer, hem de nostalji yaptığımı bilirlerse beni daha bi büyük gibi görürler diye anneme “annneee, hatırlar mısın benim babaannemin evinde çocukken hep oynadığım bi su tabancası vardı, durur mu o?” dedim. Nası durucak bunca zaman, nerden geldi şimdi aklına yat uyu cevabını işittim. Tavuklu saat 14:20’yi gösteriyordu. Tüm bu eylemlerin sadece 5 dakikamı geçirdiğini anlamam ile içerledim. Tüm tatil bu şekilde nasıl geçicekti? Annemlerle mantı açsam erkekliğime bok sürecek, böyle sulanmış dana gibi yatarsam da zaman geçmeyecekti. Aklıma 100. kanal civarında bulan erotik kanal geldi yine. Kuzenim odadan çıkar çıkmaz, “görürlerse görsünler” diyip açtım Redline TV’yi. Sarışın bir abla sevdiceğine “oh god” diyordu.

Neden sonra bilmiyorum aynı abla “oh god, oh yeah” demeyi bırakıp “hoorrrrrrr, harrrrr, hışşş” sesleri çıkarmaya başladı. Sesin yüksekliği gittikçe artıyor, benim de yorgan altında büzülen bedenimdeki korku aynı doğrultuda artıyordu. Ses iyice yaklaşıyordu; “HOOOORRRR!!!”

Uyandım. Babam yanımda horlayarak uyuyordu.

Bu yazı toplamda 662, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

twitter hesabım sebep belirtilmeden suspend altına alınmış. gerekli maillerine cevabımı sorunsuz iliştirip, gönderdim. umuyorum en kısa zamanda açarlar da onca yazdığımı çöp etmem.

twitter.com/berkancesur

Bu yazı toplamda 911, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

türkiye ve dünyanın başına gelmiş en gudik şeylerden biri green peace. hayatını yeşile, ota, böceğe, nükleer enerji karşıtlığına adamış içten içe hayvan severlerden de nemalanan bir kuruluş bu. muhtemelen bu yazıyı okuyacakların green peace’i tanıma noktası anahaber bültenleridir. gün geçmiyor ki çiçek, varil vb. kıyafetler ile bilimum bürokratik yerlere kendilerini zincirlerle bağlayıp yeşil barış adına sloganlarla beziyorlar haberlerimizi. aslında takdir edilesi bir yanları var ki o da şudur. bu adamlar vazgeçmiyor.

mesela eski türk filminde hulusi kentmen siyaset ile uğraşan oğluna “memleketi sen mi kurtaracaksın!” dese de oğlu siyasetle ilgilenmeye devam ederdi. muhtemelen bu yeşil barışçı arkadaşların da türkiye’de yaşamalarından ötürü klasik bir türk babası vardır. ve yine muhtemelen onlara “dünyayı siz mi kurtaracaksınız lan!” diyordur. ama umursamıyorlar. mesela ben che guevera hulusi kentmen’in oğlu olsaydı bu denli devrimci olacağını sanmıyorum.

fakat takdir edilesi yanlarında az önce bahsettiğim bir madde var işte bu arkadaşların. bir istatistikte;

bir insanın kalp krizinden ölme riski 1/5
trafik kazasında 1/8.000
iş kazasında 1/43.000
tren kazasında 1/500.000 iken
radyasyon sızıntısından ölme ihtimali 1/10.000.000

olarak belirlenmesine rağmen bu yeşil barışçı arkadaşların tek kızgınlıkları radyasyona misal. ben buna kolaycılık diyorum. yüzlerce uğruna slogan atılıp dünyaya vereceği etkileri devlet makamını harekete geçirip zararları düzeltebilecek iken tek çıkış noktaları deniz kirlenmesi, köpek ölümleri falan fıstık. bu arkadaşların  zaten aklı başında olan herkes yolda yürürken bir yeşil barışçı tarafından durdurulup form doldurup, para yatırırsan sen de bizden olursun zırvasını duyduktan sonra bu kuruluşun para kökenli olup azimli gençleri uğrunda kullandığını şıp diye anlar.

dünyada tonla dert var iken kuruluşta para çarkının döndüğünü görüp hala orada bulunup anahaber bültenlerinde madara olan gençler gerçekten gülünesi. iyi kullanılmalar.

Bu yazı toplamda 695, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

Gece ve ben; Camda yağmur taneleri kulağımda şehrin çığlık çığlığa gürültüsü ve sokakta kaybolan sessiz sahipsiz adımlar … Elimde seninle en son çekildiğimiz resim önümde hemen masanın üstünde günlüğün.. Bıraktığın gibi duruyor aynı tarihte aynı sayfada. Aceleyle yazmışsın en son gece sanki. Özensiz yazı üzerinde hala kalemin duruyor …

Tüm bunlar istemsiz beni sana doğru bir yolculuğa sürüklüyor.

Gözlerim duvarda ellerim resimde aklım bu dünyadan çok ama çok uzakta… Tuttun ellerimden sanki götürdün beni burdan çok uzaktaki o gölün kenarına. Kaydı gözlerim yüzüne sanki değdi tenin tenime. Uçurum oldu hasretim sana … Dalga dalga sensizliğimde boğuldum. Sana hasretim bir şelale oldu çağlıyor şimdi. Ellerimi uzatsam değivereceğim sanki ama bir o kadar da uzaktasın. Zihnimde akıyor anılarımız bir nehir misali. Nefesimde sıcaklığın var yine göğsünde uzanıyorum sanki. Yine beraber geziyoruz o çok sevdiğimiz limanı. İnanmazsın sevgilim öylesine gerçek ki hayalin dokunsam değivereceğim. Ölüm seni benden çaldı fakat ben hep seninle olacağım hayallerimde… Sonunda sen olduğunu bildikçe acıtmıyor ölüm korkmuyorum can vermekten …

Dışarıdaki ağaçta duran ve sesi geceyi yırtan o kuş dağıtıveriyor hayallerimi senden kopuveriyorum. Bu gece de sana olan yolculuğumda bir adım daha attım. Bu yolculuk sana ulaşana kadar sen kalbimde bir güneş gibi doğana kadar her gece devam edecek…

goddess of sky

Bu yazı toplamda 662, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

grup olarak amerikan koleji’nin düzenlediği müzik yarışmasına katılıyoruz. aşağıda beste ve yorum için parçalarımızı dinleyebilirsiniz. yorum slayer’dan here comes the pain’dir.

bestemiz - web of lies;
Go get Adobe Flash Player!

yorum - here comes the pain;
Go get Adobe Flash Player!

yorumlarsanız sevinirim

Bu yazı toplamda 1991, bugün ise 3 kez görüntülenmiş.