şehirdışına çıkmak, ailevi sebepler gibi birçok görüşememe sebeplerinden ötürü uzun bir süredir fena halde özlenen sevgili ile feci şekilde buluşulmak istenmektedir. aynı şekilde karşılık alınmaktadır. bir gün sevgili bir yakınlarının hilton’da iş görüşmesine gireceğini, bu yakınlarının izmiri pek bilmediğinden kendisinden oraya götürmesini rica ettiğini söyler. iş görüşmesi yaklaşık 10 dakika süreceğinden en küçük fırsatı bile değerlendirmek isteyen biz, hemen bir buluşma ayarlarız. yakını içeriye girdiği anda dışarıda göz göze gelip, bir anlık duraksamadan sonra birbirimize hızlı hızlı adımlarla yürürüz. gözlerimize bakıp birbirimize küçük bir öpücük kondururuz. hemen bunların ardından hadi kordona gidelim sözüyle rotamızı 10 dakika sürecek de olsa kordona çevirir, deniz kıyısına otururuz. uzun zamandır birbirimizi görmemiş ve bundan kaynaklı çok özlemişiz. ne yapıcağımızı bilemiyoruz. deli gibi öpüşmeler, birbirimize söylenen sevgi sözcükleri, sarılarak denize doğru uzanma gibi romantik anlar yaşanırken o 10 dakika en tatlı haliyle bir ömür gibi geçer. birden sevgilinin telefonu çalar. arayan bahsi geçen yakınıdır. iş görüşmesinden çıktığını, mümkünse gelip onu alması gerektiğini söyler. “off ya, hay ben bu kızın” diye söylenen sevgili gitmesi gerektiğini, iyi ki geldiğini söyler ve sıkı sıkı sarılıp bir öpücük kondurur…

o giderken ben aynı yerde otururum. arkasından uzun uzadıya bakarım. sonra dayanamayıp yerimden kalkar ve gittiği yolun önüne çıkacak bir kestirmeden koştura koştura önüne çıkarım. o daha beni görmeye varmadan dudaklarında bitmişimdir bile. uzun bir öpüşmeden sonra yüzüme bakar, gülümser , kısık ve tatlı bir ses tonunun hakim olduğu esprili bir tavırla “ırıspı çoçuğu” der. işte bu benim hayatımda duyduğum en tatlı küfür ve hiçbir zaman unutamayacağım bir hatıraya dönüşür. birbirine “orospu çocuğu” diye küfreden insanlar görünce o günden beri gülümsememe sebep verir.

Bu yazı toplamda 488, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.