Yapma dedim. “Hem ben sana ne yaptım?” diye de ünledim. Öylece, anlamsızca bakıyordu. Benim kendime hayrım yok, bırak beni de ikimiz de rahatlayalım, hem sen nasılsa baÅŸkalarını bulursun ama yeter, tüketme beni artık, yalvarırım dedim. Gözlerim kanlanmıştı uykusuzluktan, hissediyordum. Saate baktım usulca, 03:00′ı gösteriyordu. Yani 4′tü. Birgün önce saati ileri almayı unutmuÅŸ ama ÅŸimdi yavÅŸakçasına hatırlamıştım. Tekrar ona döndüm; aÄŸlamaklı bir ses ile “bak, sen kendi yolundan git ve baÅŸkalarını bul, ben ise güzel bir uyku çekeyim?” dedim ve yastığa başımı koydum. Salmıştım artık, nolursa olsundu. Dayanamadı, yine geldi. Ben de dayanamadım, ani bir hareketle duvara yapıştırdım. Kanı ÅŸampanya rengi, irili ufaklı girintili çıkıntılı oda duvarımı boyamıştı. Sonunda sineÄŸi öldürmüştüm.

O iÄŸrenç hatıralar ve katil piÅŸmanlığı ile uykuya daldım. Uyandığımda aÄŸzım kurumuÅŸ, sıcaktan terlemiÅŸ vaziyette buldum kendimi. Adeta “hararet geldi” diyen kısırlı altın günü teyzeleri gibiydim. Kalktım saate baktım, 10′u gösteriyordu, yani 11′di. Her saÄŸlıklı insan gibi uyanır uyanmaz çiÅŸe gittim. Tuvalet deliÄŸinde karasinek vardı. ÇiÅŸimle öldüreyim diyip üstüne doÄŸru iÅŸedim, kaçtı, döndü dolaÅŸtı, aÄŸzıma girdi pezevenk. Neyse yüzümü falan yıkadım çıktım banyodan.

O sabah ilk defa astsubay çocukları gibi bardağa iki yumurta kırıp, pekmez içmek geldi içimden. Nedense bir sağlıklı yaşam coşkusu dolmuştu bana. Dolabı açtım, dolapta yarım kavun ve üzerinde pehlivan patisserie yazan kuru baklavadan başka birşey yoktu. İçlendim ama üzülmedim.

Ben bohemimle boÄŸulur iken kapı çaldı. Gelen Gökçe’ydi. İçeri buyur ettim. Nasıl olsa kızın istemeyeceÄŸini bildiÄŸinden erkeklerin on numaralı centilmenlik giriÅŸimi olan “üşüdüysen ceketimi vereyim” sözünden gelen gazla yarım ağızla ‘açsan kahvaltı hazırlayayım’ dedim. Nasıl olsa istemez, havadan kızın gözünde artı puan kazanırım diye düşündüm. Açmış, olur dedi.

Mutfakta birÅŸey olmadığını bile bile ayıp olmasın diye mutfaÄŸa yöneldim. Kıza yediricek bi ekmek bile yoktu. İçeri gittim yav Gökçe salla kahvaltıyı da gel sana neskafe yapayım dedim. Ä°yi madem dedi, omzundan ağır bir yük kalktı saÄŸolsun. İçimden de “yav dingil kız madem aç deÄŸildin ne diye greyder girmiÅŸ gecekondu mahallesi gerilimi yaptın ÅŸimdi diye sövdüm”, dışımdan güldüm. Kettle’a yönelip su ısıttım, yaptım neskafeleri getirdim odaya. Ä°lk yudumu alır almaz ama Berkan’ım bunun ÅŸekeri yok dedi. O an mutfaÄŸa gitmeye üşendiÄŸimden, “yav bir fincan acı kahvenin kırk yıl hatrı vardır ehehe” diye espri yaptım, yemedi. Gittim aldım ÅŸekeri. Kahvenin ÅŸekerinin verdiÄŸi enerjiden olucak ki bana bi güç geldi, hormon yükselmesi yaÅŸadım. Gittim kızın yanına, özledim seni’den girip, öpüşmekten çıktım ben.

Tam hoşnutlukların doruğunda, sevgili kollarının mutluluğunda at koştururken karşı taraftaki televizyonun fiskosunda yine o sineklerden gördüm ben. Bak Gökçe dedim, beni gece uyutmadı bu ibneler, işerken ağzıma girdi bir tanesi de, yemin ederim kafayı yedirtecekler bana diye isyan ettim. Az önce sinek girmiş ağzımla öpüştüğünden olacak ki tiksindi, geriye çekildi azcık. E hayatım sineklik taktırsana dedi. Hemen bende bir çocukluğa inme vuku buldu, ince apartman boşluğu demirlerinden kafamı geçirip geriye çıkaramamıştım vakti zamanında. Babam demirci getirip, kestirmişti demirleri. Bütün komşulara da rezil olmuştum. O yüzden, o günden beri de delikli ve aynı zamanda cam kaplayan şeylere ait bir nefret vardı içimde. Her sevgilisine sanatçı ruhlu karizması yapıcak erkek gibi ben de abartarak anlattım bunu ona. Amaaan sen de dedi. Beklediğim tepki değildi.

O gün gitmiş bu züccaciyeden benim evin camlara yaşlı evlerinde bulunan tel sinekliklerden almış. O güzelim, postmodern, sanat eşgali, led zeppelin dinleyen seksi kızı züccaciyeye girip sineklik alırken hayal edince ben azcık soğudum kendisinden. Belli etmedim ama uzun süre de pek yanaşmadım. Daha sonra bir yılbaşı gecesinde çerez tabağında önce bademlere ve fındıklara abandığını görünce de iyice tiksindim, buz kestim, o geceyi he canım, he gülüm diyerek bitirdim, sonra bi daha da görüşmedim.

Bu yazı toplamda 605, bugün ise 4 kez görüntülenmiş.

Geçen gün sevgilimle otobüsteyiz. Tabi geçen gün dediysem 2 sene oluyor. “Lan!” sesiyle irkildim. Kız arkadaşıma baktım, o da irkilmiÅŸti. Dudaklarını dudaklarımdan alır almaz arkamı dönmeye karar verdim. Yine kahrolası, eski kafalı, yobaz ve bir o kadar amaçsız amcalardan biri olacaktı ki, sevdiÄŸimin dudaklarında bulduÄŸum huzuru “90″ numaralı Gaziemir otobüsünde bulduÄŸum için beni azarlayacaktı. Kendimi buna hazırlamıştım, birazdan sevdiceÄŸimin gözünde yer etmiÅŸ tüm yüce erkekliÄŸim sönücek adeta yıllardır cümle içinde kullanılan süt dökmüş kedi deyimindeki suçsuz kediyi oynayacak kadar da düşmüş olacaktım. Bu korkuyla arkamı döndüm, karşımdaki insan ÅŸaşırtıcıydı. Yıllardır çifte kumruların aÄŸa babası, aÅŸk adamı, gönlü güzel bildiÄŸimiz Kayahan, beni belediye otobüsünde sevgilimle öpüşmek yüzünden azarlıyordu.

“Utanmıyor musun? ÇoluÄŸumuzla çocuÄŸumuzla otobüse de mi binemiycez?” dedikçe bana bir gariplikler bastı, farklı hissettim. Evde görsem baba diyeceÄŸim babacanlıkta adam beni sevgilimle öpüşmekten azarlıyor, gözümün içine içine bakıyordu. BiÅŸeyler yapmalı, sönmüş karizmamı düzeltmeliydim. Kalktım ve koltuÄŸuna doÄŸru yönlendim. Önce yıllardır meraklandığım için o güzelim kıvırcık saçlarının kıvırlarından parmağımı soktum, parmağım geçti, hoÅŸuma gitti ama yeni yıkamış olucak ki ÅŸampuan kokusu geldi burnuma, tiksindim çektim elimi. Kayahan dedim; biz seni gönül dostu bilirdik, noldu sana, yıllarca radyoda “Bizimkisi bir aÅŸk hikayesi” dedin, ÅŸiir gibi biraz dedin, bin parçayım hasretinle dedin, inanmıştım, güvenmiÅŸtim sana be abi diye veryansın ettim. Aldırmadı. Tam tutup saçından çekicektim ki, dur dedi. Noldu abi, dur benim hatun otobüste kaldı demeye kalmadan tuttu kolumdan beni indirdi otobüsten, dertleÅŸicez dedi. Götürdü bir meyhaneye, meÄŸerse sorunları varmış Ä°pek Acar yengeyle. O herkes tarafından özenilen Kayahan & Ä°pek aÅŸkı aslında sanıldığı kadar ÅŸahane deÄŸilmiÅŸ de bilmem ne. O konuÅŸtukça bana bir huzur geldi, harbiden o kliplerdeki kadar sevimli bir insandı Kayahan. Artık emindim, herkes severdi onu. Ve her kendinden emin insan gibi omzuna vurarak, abi dedim; sana kız mı yok? Önce bi bozuldu bu ama sonra toparladı. MeÄŸerse çok seviyormuÅŸ ama hiç göründüğü gibi neÅŸeli, sevecen bir kız deÄŸilmiÅŸ Ä°pek Acar. Ondan dolayı da böyle çevrede mutlu çift görünce takkeli dindar amcalar gibi çemkirir olmuÅŸ çoluÄŸa çocuÄŸa bizim Kayho. KıskanıyormuÅŸ yani. Takma abi demeye kalmadan atladı bu omzuma hıçkırıklara boÄŸuldu, ben böyle insan deÄŸildim diye haykırdı, aÄŸladıkça aÄŸladı, sümüğü aktı omzuma, ben bi tiksindim. Ama sonra neyse dedim, gönül adamıdır, aÅŸk insanıdır, normal karşılamak lazım, aÄŸlaması bol olur bunların alışmak lazım.

Benim hoÅŸ sohbetimden etkilenmiÅŸ olucak ki ileriki günlerde de hacı buluÅŸalım diye mesaj falan attı bu. Olur dedim, buluÅŸtuk. Gezip tozuyorduk. Yanımda osurmaya falan baÅŸlayınca da samimi olduÄŸumuzu anladım. Anlar anlamaz da dayadım aÄŸzına samimiyeti. Yav dedim Kayho, sen zengin adamsındır şöyle yazlığa falan götür bizi de bi mangal yaparız, iki duble birÅŸey içeriz. Ama Ä°pek’siz çekilmez dedi, kaÅŸlarımı çattım, korkmuÅŸ olacak ki sonra kabullendi, atla arabaya gidiyoruz dedi. Baktım bedava bira var ben Tolga’yı da aradım. Kayahan’a da dedim iyi çocuktur, hem tanışmış olursun. Neyse üçümüz gittik elemanın yazlığa, denize sıfır falan ÅŸatafatlı mekandı doÄŸrusu. Eve girerken ayakkabıları çıkarmaya gerek yok dedi, o an anladım ki o adeta bir CNBC-E iken ben Düğün TV idim. Çaktırmadım, ama içlendim de doÄŸrusu.

Ä°yice kanım ısınmıştı Kayahan’a. Mangalı yaptık, yedik. Sonra akÅŸam üstü çökerken ben yavaÅŸtan daha da samimi olmak için muhabbet açıp tam “hacı sen salla Ä°pek yengeyi de gel bize taşın diyicektim” ki denize girmeye kalktı bu hayvan. Girerken de “atın beni denizzzlereeeee ehehehe benim ÅŸarkım ehehe” diye espri yaptı. Bi tiksinme geldi bana, fırladım eve döndüm, bi daha da aramadım ibneyi.

Bu yazı toplamda 527, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

Gece ve ben; Camda yaÄŸmur taneleri kulağımda ÅŸehrin çığlık çığlığa gürültüsü ve sokakta kaybolan sessiz sahipsiz adımlar … Elimde seninle en son çekildiÄŸimiz resim önümde hemen masanın üstünde günlüğün.. Bıraktığın gibi duruyor aynı tarihte aynı sayfada. Aceleyle yazmışsın en son gece sanki. Özensiz yazı üzerinde hala kalemin duruyor …

Tüm bunlar istemsiz beni sana doğru bir yolculuğa sürüklüyor.

Gözlerim duvarda ellerim resimde aklım bu dünyadan çok ama çok uzakta… Tuttun ellerimden sanki götürdün beni burdan çok uzaktaki o gölün kenarına. Kaydı gözlerim yüzüne sanki deÄŸdi tenin tenime. Uçurum oldu hasretim sana … Dalga dalga sensizliÄŸimde boÄŸuldum. Sana hasretim bir ÅŸelale oldu çaÄŸlıyor ÅŸimdi. Ellerimi uzatsam deÄŸivereceÄŸim sanki ama bir o kadar da uzaktasın. Zihnimde akıyor anılarımız bir nehir misali. Nefesimde sıcaklığın var yine göğsünde uzanıyorum sanki. Yine beraber geziyoruz o çok sevdiÄŸimiz limanı. Ä°nanmazsın sevgilim öylesine gerçek ki hayalin dokunsam deÄŸivereceÄŸim. Ölüm seni benden çaldı fakat ben hep seninle olacağım hayallerimde… Sonunda sen olduÄŸunu bildikçe acıtmıyor ölüm korkmuyorum can vermekten …

Dışarıdaki aÄŸaçta duran ve sesi geceyi yırtan o kuÅŸ dağıtıveriyor hayallerimi senden kopuveriyorum. Bu gece de sana olan yolculuÄŸumda bir adım daha attım. Bu yolculuk sana ulaÅŸana kadar sen kalbimde bir güneÅŸ gibi doÄŸana kadar her gece devam edecek…

goddess of sky

Bu yazı toplamda 382, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

ilk defa magazinsel bir konuda yazıyorum. elim ayağım birbirine dolaştı. yalan.

konum ÅŸu: ÅŸahan gökbakar’ın aslında gerçekten recep ivedik oluÅŸu. ÅŸu aralar ÅŸahan gökbakar aslında gerçekten öküz, kaba, aptal, espri anlayışından yoksun gibi çeÅŸitli eleÅŸtiriler duyuyorum oradan buradan. bu duyduklarımın hepsi külliyen doÄŸru. bir o kadar gerçek. aslen böyle birÅŸeyin tespiti ve üzerine yorum yapmamın ne bana, ne bu yazıyı okuyana faydası var olduÄŸunun farkındayım fakat öyle bir video izledim ki beÄŸeniler üzerine uzunca düşünmemi saÄŸladı. öncelikle yazımı okumadan önce aÅŸağıdaki iki videoyu izlemeniz gerekmekte;

evet doÄŸru duyuyorsunuz. sanki recep ivedik fragmanı ya da recep ivedik filminden bir kare gibi geliyor. öncelikle “abazan” kelimesini duyduÄŸunuzda oturduÄŸunuz koltukta bir gerilmiÅŸ olduÄŸunuzu tahmin ediyorum. fakat ikinci duyduÄŸunuzdan sonraki ilk saniyede unuttuÄŸunuzu da tahmin ediyorum. gala’daki izdihamdan yakınan gazeteci kız bir daha gala yapmamanızı rica ediyoruz dedikten hemen sonra ÅŸahan gökbakar “sana özel bir gösterim yapacağım. ama film deÄŸil, sana baÅŸka birÅŸey göstereceÄŸim.” diyor. ve ardından basıyor kahkahayı. yardakçı gazeteciler de aynı milisaniyede gülmeye baÅŸlarken gökbakar’ın sevgilisi merve sevi’de kahkahaya eÅŸlik ediyor. ama kalıbımı basıyorum ki o gülme esnasında merve sevi utancından yerin dibine girmek istiyor. “bu adam mıydı benim sevgilim?” diyor içinden ama sevgilisi ve kameralar dibinde. yapılacak en iyi ÅŸey “ahaha ben bu adama bayılıyorum” tavrı. yapıyor da. yazık.

türk halı olarak “ahaha ulan kıl var ya, ahahaha göğsünde kıl var !!! xD xD” ÅŸeklinde güldüğümüz recep ivedik’in kanlı canlı gerçek bir karakter olduÄŸunu tespit etmiÅŸ bulunuyorum. sikimsonik tespitime yardımcı olan dailymotion sitesine teÅŸekkürler.

Bu yazı toplamda 432, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

adı gökçe bu kızın. hep “o” diye bilirdiniz, evet o güzeller güzelinin adı gökçe. gök dili ve göğün sahibi gibi anlamları var. manidar bir isim. içimi birçok kız isminden daha çok açıyor. güneÅŸli gibi bir ismi var, rahatlatıyor beni. nedense küçükken pazar günlerini hep güneÅŸli gün diye addederdim. o gün uyanmaktan mutlu olurdum, iÅŸte aynı etkiyi yapıyor ismini anmak. iyi ki var, güzel kılıyor hayatımı.

göğün tanrıçası olarak sesleniyorum ben kendisine. yağmur yağarsa bilin ki o işte parmağı var ve kendisi üzgün. ya da bızıklarken bozmuştur havayı. genelde biz gülüyorsak hava güneşli, güzel ve bulutsuz. kış olsa bile ılık. en azından bizi üşütmüyor.

november rain’in saniyesine kadar aynı bölümünü seviyoruz, ikimiz de çoÄŸu zaman aynı kelimeleri kullanarak konuÅŸuyoruz. güzel bir duygu bu. o yazıyor, ben okuyorum. ben çalıyorum,o dinliyor. farkettim ki zamanla birbirimizden etkilenerek birimiz yazmaya (o ben oluyor), birimiz de çalmaya heves etmeye baÅŸladık (kendisi malum). kim bilir belki birbirimizin yeteneklerinden de birÅŸeyler kaparız ve yer ediniriz bu uÄŸraşımızda.

unutmadan. kendisi çok güzel. en azından benim onda gördüğüm şey saf güzellik. uykum vardı, seni tasvir etmek istedi canım.

hehe. SENÄ° SEVÄ°YORUM… büyük puntolarla.

Bu yazı toplamda 322, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

evet ne diyorduk, içiyorsam sebebi çok. çok efendim çoook.

Bu yazı toplamda 348, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

hata yaptığını anlar ya insan. işte o değil. sadece sevdiğimizden. birbirimizi sevdiğimizi birbirimize baktığımızda anlamamızdan, bunun yüzümüze balyoz gibi inmesinden.

hiç ummamıştık ama oldu. “o”nunla yeniden, yine ve fazlasıyla beraberim. fazlasıyla’nın altı çizili olsun. çünkü gerçekten fazlasıyla. ilk gün bile bu kadar heyecan ve iç doluluÄŸunu yaÅŸamamış, tatmamıştık.

ayrıca bir kısım pis alkolün etkisiyle insan ne de kuş gibi oluyor. sağındaki adam ne demiş, solundaki kadın ne gözüyle bakıyor.. hiç umursamıyorsun. evet onu da tattık. hayat böyle güzel.

hayat böyle güzel’in de altı çizilsin. çünkü hayat onunlayken böyle. çok bis demogoji yaptım.

elinden telefon düşürmeyen bıcır sevgililere gülerken bugün 1 saat içinde attığım 50 küsür mesaja bakınca, galiba bu sefer oldu :)

“o”nu seviyorum.
şimdi dağılın.

Bu yazı toplamda 281, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

oysa hiç de sandığım gibi başlamamıştı. beni kabul etmişti! evet bir yıl kadar peşinden sürüklediğim o güzel yüzlü artık benimdi. beni, benim onu sevdiğim kadar seviyor; beni, benim onu düşündüğüm zamanlarda düşünüyordu. bir zamanlar rüyam olan bu gerçeklik artık hayatımın en mutlu anlarının yaşanmasına izin vermişti. deli gibi sevilen birinin de aynı duyguları paylaştığını görmekten daha fazla insanı ne mutlu edebilirdi ki? sevdiği bir eşyanın ona alınması? doğum günü? anne şefkati? hiç sanmıyorum..

bu bambaşkaydı. hergün onu görmek hayatın en büyük hazzını veriyor, sabah sabah söylediği sadece bir mutlu edici sözcük dünyanın ne kadar da güzel olduğunu binlerce kez anlatıyordu bir nefeste. farklıydı, çünkü dünyada hiçbirşey bunu yapamazdı. onlarca kez seni seviyorum diyor, yüzlerce öpücük ile benliğimizi birbirimize hissediyorduk. sensin diyordu, hayatımın en güzel hikayesisin diyordu. bundan önce ben yaşamamışım, yaşlanmamışım, şimdi hayatım başlıyor, seninle bambaşka dünya diyordu, aynı dünya görüşüyle aynı şeyleri fısıldıyordum ben de kulağına. parıldıyordu gözleri. kahverengi. daha önce hiç de hoşuma gitmeyen bu renk, sadece onun gözlerinin rengi olduğu için en sevdiğim renk olup çıkmıştı. hayatı kahverengi yaşamayı istiyordum, sırf gözlerinin parlaklığını her an yaşayabilmek için.

herÅŸey yolundaydı. çok seviyorduk, düşünüyorduk, vakit geçiriyorduk. hiçbir yoruma aldırmıyorduk. belki o gerçekten bir prensesti, ama ben öpünce prens olmayan bir kurbaÄŸaydım. ama o prenses yine de o kurbaÄŸaya aşıktı. bir kurbaÄŸa ile birliktesin! diyen hiçbir ÅŸey zerre umrunda deÄŸildi. kurbaÄŸa’nın bataklığında da farklı deÄŸildi durum. ama aldırmıyorduk, tek düşündüğümüz birbirimizdi.

bir ses geldi bu sırada. a, bu ne? derken annesinin bu kurbağadan hazetmediğini anladık. sadece yanlış bir gecede anneyle tanışıldığı içindi bu hazetmeme. devam eden okul devamsızlığının aileye açıklandığı gün, şanssız bir iyi geceler tanrıçam mesajı, elinden alınan telefonun babasına ulaşan tarafına gitmişti. sırf o ev içinde hakim sinirli ve gergin havadan ben de nasiplenmiştim böylece. kötü kurbağa! diye anılmıştım sırf bu dandik ve hayatım boyunca lanet edeceğim rastlantı yüzünden.

istenmiyordum artık ailesi tarafından. elbet birçok şey değişmişti bu yüzden. eskisi kadar rahat görüşemiyor, konuşamıyorduk. hatta ailesi okulunu bile değiştirdi kızlarının. çok boşta kalmıştım. her sabah gördüğüm o güzel kahverengi gözler artık birkaç kilometre kadar uzaktaydı. artık hergün onları görüp günümü güzelleştiremiyordum, farklı olmuştu hayat. ama hala seviyorduk. isyankar, sınırtanımazdık vesselam. çok da önemli değildi bu uzaklık. yine beraberdik biz, kimin ne dediği önemsizdi.

zaman geçiyordu. aradaki uzaklık, haftada bir görüşmeler, ailesinin durmak bilmeyen beni kötüleme çabaları… kavga eder olmuÅŸtuk. ilk kavgalarımız. belki o kadar önemli deÄŸildi bunlar ama daha sonradan tamir edilemeyecek çatlaklar bırakıyordu, bu güzel, neredeyse elle tutulur olacak kadar somutlaÅŸmış aÅŸkımıza. yine aldırmıyorduk, aÅŸarız diyorduk, aÅŸacağımızı düşünüyorduk. telefon vardı, telefon güzeldi. uzak da olsa sesini getiriyordu, ısıtıyordu içimi. sanaldı, o deÄŸildi, makina ile konuÅŸuyordum. ama bu makinayı çalıştıran oydu, bunu bilmek bile güzeldi.

bir ÅŸarkı yapmıştım ona. adı da goddess of sky’dı. göklerin tanrıçası derdim hep ona adının anlamı gibi. daha önce kimse kendisine böyle seslenmemiÅŸti. içini ısıtıyordu bu sesleniÅŸim. yaptığım ÅŸarkıyı defalarca dinliyor, beni hissetmekten mutluluk duyuyordu. tellerine vurduÄŸum gitar, ona yaptığım bu ÅŸarkı ile özdeÅŸleÅŸiyordu. gitarımı elime alınca tek çalmak istediÄŸim ÅŸarkı sadece ona yaptığımdı. herÅŸeyi onunla birleÅŸtirmek, herÅŸeyi onunla birlikte görmek istediÄŸimdendi. çok seviyordum çünkü, ÅŸimdiki gibi aslında.

zaman geçiyordu. olgunlaşıyorduk, olgunlaşıyordu iliÅŸkimiz. hayatımız birbirimizin eksenine oturmuÅŸtu artık. bu yüzden en küçük çıkardığımız pürüz daha da fazla etkiliyordu birbirimizi. hayat ipiyle baÄŸlanmıştık, kopmasından korkuyorduk. aşınıyordu zira. ailesinin hergün devam eden onunla görüşmüyorsun deÄŸil mi? görüşme onunla. deyiÅŸleri yıpratıyordu ipimizi. oysa o ipin kopmaması için hayatımızı bile veririz diyorduk. artık biraz daha farklıydı. soÄŸuyordu prenses. belki de bunca istememenin bir sebebi vardır diye düşünür olmuÅŸtu. daha da farklıydı artık. cevaplanmayan telefon mesajları, haftasonu buluÅŸmalarının hep bir mazeretinin çıkması… kötüydü bunlar, yakışmıyordu biz gibi bizden daha iyisi olamaz dediÄŸimiz ve aÅŸk adını verdiÄŸimiz olguya.

zaman aşındırıyordu. aradaki uzaklık, ailesi, arkadaÅŸlarının can sıkması, hayatın üstüne geliÅŸi, kötü rastlantılar, kırık okul notları… hayatı olduÄŸu kadar iliÅŸkimizi de bunaltıyordu. sıkıyordu içimizi. iki göğsümüzün arasına taÅŸ gibi birÅŸey oturuyordu bunları düşündükçe. ağırdı, o kadar gerçekti ki bazen bu duyguyu hissettiÄŸimizde elimizi oraya götürüyorduk, acaba birÅŸey mi var? diyorduk. kalbimizin guruldamasıydı o, bilmiyorduk.

bugün geldi. sadece hayatında can sıkan bir arkadaşı anlatmaktı telefonla beni arayışının sebebi. iyi eder sanıyordu benimle konuşmak. tanrı biliyor ya, telefonu açarken onu iyi edip kapatırım heralde diyordum. öyle olmadı. konu sapıyordu, bize geliyordu. dayanamadık. boşalttık zamanla dolmuş olan o iki göğsümüz arasındaki ağır taşın içini. birbirimize. bağırıyorduk birbirimize. hiç o ilk günlerdeki tatlılık hakim değildi bedenimize. belki de birkaç aydır birbirimizi görmememizin sebebiyet verdiği bir soğukluktu bu. ama yine de birbirimizi acıtmaya engel olamıyordu. beni artık eski heyecanlı tavrınla sevmiyorsun diyordum. onaylıyordu. iç burkuyordu, ama üzülmemezlik hakim olmaya çalışıyordu bedenime. erkektik ya. bok sürülmezdi.

kırdık birbirimizi. daha fazla ilerleyemeyeceğimizi, ailesinin beni istememesinin zamanla kendisine de iç sıkkınlığı verdiğini ve beni aklına getirdiğinde eskisi gibi sadece aşkı değil, benimle birlikte sorunlarımızı da aklına getirdiğini söylüyordu. haklıydı, aynısı benim için de geçerliydi. ağlattık sonunda. ikimizin de yaşları boşaldı gözünde. sadece telefondaki bir ses insan kimyasını nasıl da bu kadar acımasızca bozuyordu? bilmiyorduk ama oluyordu.

ne mi oldu? bitti, bitsin, bitirelim diyerek kapattık. hiçbirÅŸey o ilk günlerdeki “her zaman sen olucaksın” cümlelerinin söylendiÄŸi anlar gibi deÄŸildi artık. telafi etsek ne mi olurdu? yıpranmıştı, hırpalanmıştı artık aÅŸkımız. nereye kadar üstünü kapatıcaktık, nereye kadar içimizde sıkkınlıklarımızı saklayacaktık? bunalmıştık artık. her zaman dile getirmeye utandığımız ÅŸeyleri bir çırpıda söyleyip, birbirimizi sonsuza gönderebilecek kadar dolmuÅŸtuk ve patlıyordu. bunun sonu ne olabilirdi ki?

ayrıldık.

şimdi düşünüyorum da. nasıl bırakıcam onu? nasıl hayatımın eksenine koyduğum güneşten vazgeçicem? nasıl neşeli bir şarkı dinleyebilicem? hiçbir fikrim yok. hiç hem de. ama olucak bunlar. aradan 15 sene geçmesi gerçeği ne kadar zor olsa da gerçekleşicek mesela. geçicek zaman. unutucak mıyım, yanıma başkasını yerleştirebilecek miyim? güvenebilecek miyim ona? bilmiyorum. bilmiyorum.

işte o kadar boktan ve belirsiz bu ayrılık denen nane.

seviyor muyum?
hala. evet. lanet olsun evet.

bitirirken steelheart’dan she’s gone’ı çaldırıyorum winamp’ta. yüreÄŸim kanıyor, nasıl geçicek önümdeki 1 dakika. bu konuda bile fikrim yok. bedenim yanmakta. canlı canlı cehennemi yaÅŸamak bu. iÅŸte ÅŸu cemal süreyya ÅŸiiri gibi herÅŸey.

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir seviÅŸmek gelmiÅŸ bir daha gitmemiÅŸti
Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken

Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.

… elveda sevdiÄŸim. sensiz zor olucak. çok zor…

Bu yazı toplamda 293, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

seviyorum seni ama evde ekmek yok.

(a tribute to “seviyorum seni ekmeÄŸi tuza banıp”)

Bu yazı toplamda 313, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

hail!

itiraf ediyorum. tüm “hayat bi garip” yazılarımın içerisinde geçen konu baÅŸlıklarını, cep telefonuma “oha süper fikir, unutmayayım, bloÄŸa yazarım!” diye not ediyorum, canım sıkılınca da bloÄŸa geçiriyorum. garip ama ÅŸahane de hoÅŸuma gidiyor bu olay.

- hani çılgınca hareketler sarf eden, delirmiÅŸ gibi davranan insanlara kabaca deli s*kmiÅŸ denir ya. bu hale gelmesi için ajdar’a kaç kiÅŸi hallendi acep? kabaca?

- korku filmlerinde rastlıyorum. ampul kapanınca çotank diye bi ses geliyor. yahu o ampulden nerde satılır ? bizimkini 500 kere kapadım açtım, ne ses ne bişey. evde gerilim havası olmuyor, mülayimliğim hep bu sade ampülümüzden.

- bir ÅŸarkı dinledim, içerisinde geçen söz “önce allah sonra sen“. açık iliÅŸki?

- aldatılmaz, yaşanır.

- msn’de birÅŸey yazarken koyduÄŸumuz tip tip gülümseme iÅŸaretleri var hani. ” :), :(, :’(, :-o ” gibi gibi. ben nedense bunları kullanırken bilgisayar başında yüz ÅŸeklimi de o an kullandığım gülücük gibi yapıyorum. :-o yaparken aÄŸzımı açıyor, :’( yaparken aÄŸlama moduna giriyorum. (H) yaparken de artisleniyorum ama gözlüğüm yok.

- balayı kadar vasat türkçe’ye geçmiÅŸ bir sözcük var mı? tamam ingilizlerde honey, bal demek. moon da ay demek. ama öyle ay deÄŸil bildiÄŸin uzaydaki ay demek. zaman olan month. hangi akla hizmet çevrildiyse bu kelime, deli bir yaratıcılık örneÄŸi. aslında balayı kesin şöyle biÅŸey. bayan olan bal, erkek olan ayı. bunlar biraraya gelmiÅŸ balayı olmuÅŸ. yamuluyorsam düzeltin.

hail!

- bilgisayara usb giriÅŸli joystick aldım. bildiÄŸin playstation oldu. playstation kiraladığım günlerime aÄŸlıyorum ÅŸimdi :’(

- domuz gribi dediğin domuzdan bulaşmalı arkadaş ! okullarda salgın olucakmış diye haberler okuyorum. aramızda domuz mu var? gerçi bi hoca var, kıllanıyorum.

- ona birÅŸey hazırlarken, ondan gelen ÅŸahane bir mesaj…

- hadi insan evrildi. gezegenler de çarpışarak oldu bitti. evren de bi şekilde bulunduğu düzleme kapak attı. fakat kapak atılan düzlem, onu da içeren varsa o düzlem nasıl oluştu ? hadi yaratıcı yarattı. yaratıcıyı kim yarattı ? başlangıcı olmayan birşey ? düşünün çıldırın.

- yan komşu yaşlı nineden geliyor : çok düşünme delirirsin.

- ne zaman birinin bir tarafı kırılsa, burkulsa, çatlasa; o kiÅŸinin acaba kırıldı mı sorusuna “kırılsa yerinde duramazsın” yanıtı geliyor. e ben zamanında uzun atlamalara özenip halı üzerinde denerken ayağımı kırdım. kırılan bölgem de ayağım olunca s*ke s*ke yerimde durdum yani.

-öperim.

-hail and kill!

biterken ac/dc - whole lotta rosie çalıyordu. fütursuz hail!lar için;

bkz: manowar - hail and kill.

Bu yazı toplamda 317, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.