bugün 30 rock’ın bir bölümünde liz limon’u bütün sırlarını gizlice öğrendiği hoşlandığı çocuğa ödeşmek için ilginç itiraflarını söylerken gördüm. bana bi güç geldi. gelelim benimkilere.

- ilkokul 4. sınıfın sonuna kadar pantolonumun altına pijama, anaokul boyunca da külotlu çorapvari birşey giydim, daha doğrusu giydirildim.

- herşeyi tatmak istiyorum. gördüğüm en iğrencinden en anlamsız şeylere kadar tatma huyum var. bu bir kansızlık belirtisiymiş normalde. ölçüm yapıldı, bi erkekte olabilecek maksimum kan sınırındaymışım.

- çocukken doğum günlerimde hediye olarak herhangi bir kıyafet getiren her aile dostu amca ve teyzelere gıcık oldum.

- gitara başladığım ilk hafta perdelere değil, perdelerin arasındaki fretlere basıldığını sanıyordum.

- odada yalnızsam mynet’e girdiğim gibi önce sağdaki haberlere bakarım.

- burun ameliyatı olmadan önce, kemerli burnum sol taraftan normal gözüktüğü için insanların hep sağında durmaya çalışıyordum. sağ tarafta durma takıntım var diye de yalan söylerdim.

- çocukken barış manço’yu hiç sevmedim. adnan şenses’e babam gibi sempati duyardım.

- 10 yaşında tek başıma gittiğim şebnem ferah konserinde çok dalga geçilmiştim.

- iki yastıkla yatarım. bir başımın altına, bir bacaklarımın arasına. tek yastık varsa sadece bacaklarımın arasına.

- zerre şiir yeteneğimin olmadığını görmeme rağmen hala depresif gece şiirleri yazar ve atarım.

- makarna yapmayı geçen ay öğrendim. başka herhangi birşeyi pişirmeyi bilmiyorum.

- annemin teflon tavaların tek çizik aldıktan sonra tamamen bozulacağını söylediği ilk gün gizlice evdeki bir tavayı çatalla çizmiştim. ama birşey olmadı.

- aklıma eserse hala pamuğa fasulye ekip çimlendiriyorum.

- pornografik bir “jpeg” gördüysem mouse ile taciz ederim.

- muhtemelen dünyanın en vefasız adamıyım.

- kendi yazdığım şeylere, hatta bazen savunduğum şeylere bile 1 ay sonra tekrar bakınca ayar oluyorum.

- bence uzaylılar var.

- 14 yaşındayken dünyanın en büyük 14 yaşında hayatı anladığını sanan gerizekalısıydım.

- çok çabuk ağlarım.

- bakkaldan pizza kraker çalmışlığım var.

- mario’yu hiç bitiremedim. bu yazıyı yazana kadar mario muhabbeti ettiğim herkese bitirdiğimi anlatıp “ooo olm o cılız kız için sabahlara kadar az sabahlamadık yaaee” diye prim yaptım.

- teyzem.com’u hatırlayanlardanım.

- minibüste ineceğim yeri söylerken radyo kapalı (sessizlik) ve minibüs kalabalıksa aşırı geriliyorum.

- 14 yıldır yaşadığım izmir’de dışarda bir yeri bulamazsam utancımdan kendimi ben buranın yabancısıyım diye tanıtıp da adres tarifi istiyorum.

- allahsız diye tabir edilen biri de olsam müzikli eğlence mekanlarında çile bülbülüm’ün allah’ında kıçı başı yardıra yardıra bağırırım.

- birgün çelimsiz cüsseme rağmen gıcık olduğum herkese pislik gibi davranmam yüzünden sağlam bir dayak yiyeceğimi biliyorum.

- 45 kiloyum, 1. sınıfa giderken 16 kiloydum.

- ayaklardan nefret ederim. bence dünyadaki en çirkin şeylerden biri insan ayağı.

- çorapla uyuyorum.

- açık büfe yemeklerde henüz tabağıma aldığımın 3′te 1′ini bitirdiğim olmadı. gözüm doymuyor.

- bacaklarımı kıvırarak oturuyorsam dizlerimi koklarım. hoşuma gidiyor.

- çocukken dünyanın en güzel kadınının ebru şallı olduğunu düşünürdüm.

- yakalanmama oranım %70 üstüyse çoğu şeyde hile yapabilirim.

- bu yazıyı “aaa ne dürüst çocuk bak” dersiniz diye yazdım. (ama sanırım nefret ediceksiniz)

aklıma gelenler bunlar. hepsini bir arada görünce kendimden tiksindim, final paragrafımı uzatmak istemiyorum. görüşmek üzere.

Bu yazı toplamda 1223, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Babaanne evlerinde görmeye alışkın olduğum tavuklu saat 14:15’i gösteriyordu. Nitekim babaannemin evindeydim. Televizyonunda uydu teknolojisi olan ve sıkılan her insanın yaptığı gibi ben de kumanda ile 100. kanallara gelmiş, keyifle izleyecek bir şey arıyordum. Arada çıkan erotik temalı kanallarda durasım geliyor fakat yan odada annemin halam ile mantı açtığını hatırlayınca tırsıp kanalı değiştiriyordum. O sırada babaannemin 37 ekran televizyonunda “Düğün TV”ye rast geldim. Bildiğiniz halalı, enişteli, arkada plastik bardaktan şarap içen gençlerin olduğu bir düğün vardı yayında. Anlam veremedim, bu kanal nasıl para kazanırdı? Kanal sahibinin hayat olgularını Freud üzerinden bol felsefe ile yorumlamayı düşündüm, fırından alınmış bir takvimin duvarda asılı olduğu ve aynı zamanda maşingasında patates böreği pişen bir evde yapılması en saçma şey olacağı dank etti. Ondan da vazgeçtim.

Zaman geçmiyordu, bayramların bu evresinden nefret ediyordum. Dayatma ile sabahın köründe kaldırılan bayram namazından sonra erkekler 8 saatlik bir kış uykusuna yatardı. Bu sırada evin hanımları en güzel yemekleri pişirir, kahvaltıyı donatırdı. Öyle de oluyordu. Birden bir zangırdama sesi geldi, ev kapısı açılmak üzereydi. Zaten yarı uyur, yarı uyanır vaziyette olan gözlerimi kapatarak uyuyor taklidi yaptım. Fakat elimde olan kumandanın volüm tuşunda olan parmaklarımı görmüş olucak ki, uyumadığımı anladı. Yanıma sokulup “len” dedi. Karşımdaki yeğenimdi. Amaçsız “len”i ile gözlerimden süzülen uyku iyice darmadağın olmuştu. Yine de baktım ki gözlerim açılmıyordu, neden diye düşündüm, kısa bir düşünmeden sonra gözümdeki sarı sarı çapakları fark ettim. Elimle kenara iteleyip, avcuma döktüm. Cıvıktılar.

Neden sonra belki zaman keyifli geçer, hem de nostalji yaptığımı bilirlerse beni daha bi büyük gibi görürler diye anneme “annneee, hatırlar mısın benim babaannemin evinde çocukken hep oynadığım bi su tabancası vardı, durur mu o?” dedim. Nası durucak bunca zaman, nerden geldi şimdi aklına yat uyu cevabını işittim. Tavuklu saat 14:20’yi gösteriyordu. Tüm bu eylemlerin sadece 5 dakikamı geçirdiğini anlamam ile içerledim. Tüm tatil bu şekilde nasıl geçicekti? Annemlerle mantı açsam erkekliğime bok sürecek, böyle sulanmış dana gibi yatarsam da zaman geçmeyecekti. Aklıma 100. kanal civarında bulan erotik kanal geldi yine. Kuzenim odadan çıkar çıkmaz, “görürlerse görsünler” diyip açtım Redline TV’yi. Sarışın bir abla sevdiceğine “oh god” diyordu.

Neden sonra bilmiyorum aynı abla “oh god, oh yeah” demeyi bırakıp “hoorrrrrrr, harrrrr, hışşş” sesleri çıkarmaya başladı. Sesin yüksekliği gittikçe artıyor, benim de yorgan altında büzülen bedenimdeki korku aynı doğrultuda artıyordu. Ses iyice yaklaşıyordu; “HOOOORRRR!!!”

Uyandım. Babam yanımda horlayarak uyuyordu.

Bu yazı toplamda 663, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

türkiye ve dünyanın başına gelmiş en gudik şeylerden biri green peace. hayatını yeşile, ota, böceğe, nükleer enerji karşıtlığına adamış içten içe hayvan severlerden de nemalanan bir kuruluş bu. muhtemelen bu yazıyı okuyacakların green peace’i tanıma noktası anahaber bültenleridir. gün geçmiyor ki çiçek, varil vb. kıyafetler ile bilimum bürokratik yerlere kendilerini zincirlerle bağlayıp yeşil barış adına sloganlarla beziyorlar haberlerimizi. aslında takdir edilesi bir yanları var ki o da şudur. bu adamlar vazgeçmiyor.

mesela eski türk filminde hulusi kentmen siyaset ile uğraşan oğluna “memleketi sen mi kurtaracaksın!” dese de oğlu siyasetle ilgilenmeye devam ederdi. muhtemelen bu yeşil barışçı arkadaşların da türkiye’de yaşamalarından ötürü klasik bir türk babası vardır. ve yine muhtemelen onlara “dünyayı siz mi kurtaracaksınız lan!” diyordur. ama umursamıyorlar. mesela ben che guevera hulusi kentmen’in oğlu olsaydı bu denli devrimci olacağını sanmıyorum.

fakat takdir edilesi yanlarında az önce bahsettiğim bir madde var işte bu arkadaşların. bir istatistikte;

bir insanın kalp krizinden ölme riski 1/5
trafik kazasında 1/8.000
iş kazasında 1/43.000
tren kazasında 1/500.000 iken
radyasyon sızıntısından ölme ihtimali 1/10.000.000

olarak belirlenmesine rağmen bu yeşil barışçı arkadaşların tek kızgınlıkları radyasyona misal. ben buna kolaycılık diyorum. yüzlerce uğruna slogan atılıp dünyaya vereceği etkileri devlet makamını harekete geçirip zararları düzeltebilecek iken tek çıkış noktaları deniz kirlenmesi, köpek ölümleri falan fıstık. bu arkadaşların  zaten aklı başında olan herkes yolda yürürken bir yeşil barışçı tarafından durdurulup form doldurup, para yatırırsan sen de bizden olursun zırvasını duyduktan sonra bu kuruluşun para kökenli olup azimli gençleri uğrunda kullandığını şıp diye anlar.

dünyada tonla dert var iken kuruluşta para çarkının döndüğünü görüp hala orada bulunup anahaber bültenlerinde madara olan gençler gerçekten gülünesi. iyi kullanılmalar.

Bu yazı toplamda 695, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

cem şancı’yı internet alemlerinde haytaca gezen, sözlüklerle haşır neşir olan ve twitter ile ilgilenen hemen herkes tanır. kafayı kadınlar ve ilişkiler üzerine bozmuş, kendi tanımıyla “arsız, edepsiz, sadakatsiz, kuralsız, ezbersiz, serseri bir kimse”. bu kendini betimleme olayından hemen sonra da “beğenemedin mi?” der hep. ben beğenemiyorum. zira bir insan malesef kendini tanımladığı kelimelerden ibaret değil. kendisi aslen ne arsız, ne edepsiz. evinde süveterle oturup, hala lise aşkına aşık olduğuna da bahse girebilirim. yalnız hani dedim ya internette, sözlükte, twitter’da takılan tanır bu adamı diye. evet tanır. buna diyeceğim yok. fakat bu adamı nedense kitap okurları tanımaz. durun şimdi bomba geliyor. bu adam kendini yazar ve edebiyatçı diye tanıtıyor. ironik, değil mi?

şimdi bu yazıyı neden yazıyorum onu açıklayayım biraz. cem şancı ile bireysel olarak hiçbir derdim yok. olamaz da zaten. elin adamı. fakat kendisiyle ilgilenen toplumun ve kendisinin okur diye andığı müridlerinin “boş” bir şeyi (şair burada cem şancı’ya sesleniyor) bu kadar abartmasına, hayal dünyalarındaki taytlı süper kahraman yapmalarına fena halde kafayı takmış bulunuyorum. kafayı taktığım keşke sadece bu olsa. bu şancı öyle bir adam ki, milletin kendisini “ajdar anık” kıvamında abarttığını ve desteklediğini bilemeyecek kadar uzaylı. sanıyor ki her “ayy süpersin” diyen kız onunla ölüyor, onunla bitiyor. sevgilisiyle sevişirken onu hayal ediyor. yok öyle birşey sayın şancı. bu sizin mastürbasyonlarınızda daha fazla zevk almak için konu edindiğiniz rüyasal bir olgu. bunu okurken kafanızı iki avcunuz arasına alıp ağlayacağınızı biliyorum, ama gerçekler acı.

atışıyoruz günlerdir twitter’da. ben bunları yüzüne vurdukça, her şeye bir cevabı olan ruh hali boş durmamak için ne düşüneceğini sapıtır oldu. baktı ki olmuyor, karşısındakinin o hayallerindeki herşeye “-evet yiğidim, becer beni yiğidim” diyen seksi kız olmadığını anlayınca başladı mavi ekran vermeye. bu adamın mavi ekranı da bir acayip. “sivilce” ve “15 yaş” adı altında koyu ve açık ayrı ayrı iki mavi ekranı var. birinci mavi ekranı olan “sivilce”yi laf yediğinde, ikincisi “15 yaş”ı ise lafın altında kaldığında veriyor. basıyorum reseti ama bozmuş bir kere kendini, düzelecek gibi değil. düzelmez de. üzüldüğüm o ki boş gidicek bu hayattan. herşeyi yaptığını sanıp hiçbirşeyi yapmamış bir şekilde. hani bir de kendini “edebiyatçı” olarak belliyor ya, daha da fazla üzülücek. zira bu adamın eşine dostuna “bak lan bunu ben yazdım, süper di mi?” diyeceği hiçbirşeyi yok. tek sahip olduğu şey ilişkiler üzerine götünden uydurduğu sosyolojik tespitler. onlar da vahiy ile inmiş izlenimi veriyor insana, zira bu adamın basitliğini kavrarsanız o basitliğin maksimumundaki kurguların dahi kendisinden çıkmayacağını hemen anlarsınız.

ayrıca sapkınlığın meşru adı diye başlık atmamın tabi ki bir anlamı var. bu adamın kafayı karı-kız-am-sik-göt üstüne bozmasından zaten sapkın olduğunu çıkarmışsınızdır. ben size çarpıcı bir örnek daha vereyim. kendisi pek sevilen sözlük, ekşi sözlük’ün author adlı yazarıydı vakt-i zamanında. ayrıldı sonradan. durun hemen ayrılınca “sözlük bozdu yaa” demeyin. bu adam bir bayan yazara gönderilmiş “penis” resminin gönderilmesini savunmuş biri! lan!? dediniz sanıyorum. deyin. sapkınlığının derecesi pek sizden bizden değil, adam erkeklerdeki göte kilitlenemeyi bir kenara atmış kızlar “penis” görsün diyor. anan hariç de lan! :p

işte böylesine sapkın ve boş insan cem şancı. müridleri de öyle. alayı twitter’da “of çok sıkıldım”, “resmen sinirim bozuldu yaaa” diye ayılan bayılan kızlar. kendilerine “ruhospu” diyip ruhsal mastürbasyonlarında kendilerine o güzel jargonla dirty talk yapıyorum ama kızıyorlar. tüüh :(

demem o ki herşey sapkınlığın doruğunu yaşayıp “bir kadın masal ister” adında kitap yazmakla olmuyor sayın şancı. neysen o. ibneliğin lüzumu yok.

saygılarımla.

Bu yazı toplamda 2075, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

çocukluğun üzücü anılarından. anne ve babanın kavga ettiğine şahit olmak kadar dokunaklı ve ileride hatırlanan bir durum.

su kesintisi diyorsam altyapı çalışması sebebiyle olanı demiyorum. fatura ödememe, ödeyememe sebebiyle olanı diyorum.

ilkokuldayım, şuan hatırlayamadığım bir yaştayım. hayat güzel tabi o zamanlar herşeyiyle. ne evin derdini bilmek, ne de o dert üzerine düşünüp, birşeyler yapmak var akılda. sorumluluk yok, dert yok, tasa yok. en büyük can sıkıntısı sınıftaki sinem’in bana pas vermemesi. ne yaptım ne ettimse de benden önce en yakın arkadaşımı favori olarak görmesi. hatta o gün de kızgınlıktan, sınıftan çıkarken çantamı koluna vurmuştum sinem’in. zayıf, narindi zaten. ağladı. özür dilemiştim ama yapmıştım eşekliği.

servise bindim, yine aynı klişe. servis ücretleri için zarflar dağıtılıyor. servisçime dönüp

-kaç para koydurucam buna metin abi? dedim.
-35 milyon dedi.

iyi para be diye düşündüm. zira o günlerde annem hergün beşyüz bin harçlık verir, ben iki tane eti puf bir de meyve suyu alırdım. bazı bazı da tost. ama itiraf edeyim en çok yapışkanlı sporcu kartları çıkan meyve suyu’ndan alırdım.

eve geldim. annem üstünü değiştiriyor, o da yeni gelmiş. hemşiredir annem. anne dedim servisçi zarf verdi, 35 milyon koyucakmışız. bana baktı, bitap bir hali vardı, tamam, masaya koy dedi. anladım ki bir sorun vardı. annem bu kadar durgun konuşmazdı. hele hele iş çıkışları normal insanların tersine şen şakrak dönerdi eve, yorgunluğunu sezmezdim pek; ya da sezdirmezdi. her neyse. garipti işte.

odama girdim. ödevlerimi çıkardım hemen. şimdi garip geliyor ama o zamanlar deli gibi bir heyecanla okur, okula gider gelirdim. zil çalınca sınıfa koştururdum. şimdi öğretmen zilinden sonra kaşarlanmış bir yavaşlıkla gireriz sınıfa. tatlı geldi heyecanlılığım şimdi düşününce.
Devamını okuyun »

Bu yazı toplamda 716, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.

şehirdışına çıkmak, ailevi sebepler gibi birçok görüşememe sebeplerinden ötürü uzun bir süredir fena halde özlenen sevgili ile feci şekilde buluşulmak istenmektedir. aynı şekilde karşılık alınmaktadır. bir gün sevgili bir yakınının hilton’da iş görüşmesine gireceğini, bu yakınının izmiri pek bilmediğinden kendisinden oraya götürmesini rica ettiğini söyler. iş görüşmesi yaklaşık 10 dakika süreceğinden en küçük fırsatı bile değerlendirmek isteyen biz, hemen bir buluşma ayarladık. yakını içeriye girdiği anda dışarıda göz göze gelip, bir anlık duraksamadan sonra birbirimize hızlı hızlı adımlarla yürüdük. gözlerimize bakıp birbirimize küçük bir öpücük kondurduk. hemen bunların ardından hadi kordona gidelim sözüyle rotamızı 10 dakika sürecek de olsa kordona çevirip, deniz kıyısına oturduk. uzun zamandır birbirimizi görmemiş ve bundan kaynaklı çok özlemişiz! ne yapacağımızı bilemiyorduk. deli gibi öpüşmeler, birbirimize söylenen sevgi sözcükleri, sarılarak denize doğru uzanma gibi romantik anlar yaşanırken o 10 dakika en tatlı haliyle bir ömür gibi geçti. birden sevgilinin telefonu çaldı. arayan bahsi geçen yakını. iş görüşmesinden çıktığını, mümkünse gelip onu alması gerektiğini söyledi. “off ya, hay ben bu kızın” diye söylenen sevgili gitmesi gerektiğini, iyi ki geldiğini söyledi. ve sıkı sıkı sarılıp bir öpücük kondurdu ve gitti…

o giderken ben aynı yerde oturdum. arkasından uzun uzadıya baktım. sonra dayanamayıp yerimden kalkıp, gittiği yolun önüne çıkacak bir kestirmeden koştura koştura önüne çıktım. o daha beni görmeye varmadan dudaklarında bitmişitim bile. uzun bir öpüşmeden sonra yüzüme baktı, gülümsedi , kısık ve tatlı bir ses tonunun hakim olduğu esprili bir tavırla “orospu çoçuğu” dedi.

işte bu benim hayatımda duyduğum en tatlı küfür ve hiçbir zaman unutamayacağım bir hatıraya dönüştü. birbirine “orospu çocuğu” diye küfreden insanlar görünce o günden beri gülümsememe sebep verdi…

Bu yazı toplamda 1226, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

burcu esmersoy, seni yerimmm, yeriiimmmmm.

ayrıca yaz gecesi programında kamera ne zaman sana dönse seni twitter’da görüyoruz be güzelim. geek oldun başımıza.

Bu yazı toplamda 468, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

MSN’de konuşuyordum, yıllardır “:D” “:)” gibi msn “smile”ları yerine :D için oısjdfıosdjf :) için sdfjo yaptığımı farkettim. İşin ilginç tarafı oısdfjosıdfj yapmam değil ama yıllardır klavyeye rastgele basarak gülücem diye hep aynı 6 harfe basmam ilginç geldi bana. Canlı canlı görmek için irc.ttnet.net.tr #metal kanalında slavetothedark’ı takip ediniz efendim. evet. oısdjfoısdjf.

Bu yazı toplamda 402, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Öncelikle Murphy Kimdir Onu Açıklayayım :

1917 doğumlu Edward A.Jr. ABD Hava Kuvvetlerinde 1949’da roketler üzerine deney yapan mühendislerden biriydi. Hava Kuvvetlerinde insan üzerinde ivmelenmenin etkilerini inceliyordu, tepkileri ölçülüp değerlendirilecekti. Sensör bir yapıştırıcı ile vücuda monte ediliyordu. Bu sensörlerin iki takılış şekli vardı ve bunlardan birisi doğru, diğeri yanlış takılış şekliydi. Sağlık görevlilerinden birisi takılması gereken 16 sensörün tamamını da yanlış takmayı becermesi ile Murphy çok kızdı ve daha önceleri kullandığı bu ve benzeri sözleri derledi. Daha sonra kanun olarak nitelendirilecek söylemlerini bir basın toplantısında açıkladı. Bir kaç ay içinde ‘’Murphy’nin Kanunları’’ üretim sahasında çalışanlar arasında yayıldı ve 1958’de de nihayet Webster’in sözlüğüne girdi. Kendisine ait olmasa da daha sonra bir çok söz O’na mal edildi.

Bu adamın kanunları karamsarlık üzerine kurulmuş olsa da şimdiki duğm metalci gençlerimizinki gibi üstün körü bir karamsarlık değildir. Bunlar öyle kanunlardır ki ne kadar tek yönlü yargısı olsa da, ne kadar denerseniz deneyin hatalı çıkmayan iğrenç hayat gerçekleridir. Lanet kanunlar yazının devamında ;

Devamını okuyun »

Bu yazı toplamda 531, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Selamlar ! Çok çok uzun sürecek bir birlikteliğin başı bu. Sizinle değil bloğumla : | Uzun zamandır açmayı düşündüğüm fakat hep ertelediğim bloğumu dün itibariyle açmış, an itibariyle de tüm tasarımını tamamlayıp, ilk girdimi yazmış bulunuyorum. ilk olarak hakkında adlı bölümü yazdım. kendimi tanıttım küçük bir çabayla. aslında bu yazılarla tanıtıcam kendimi ben. sadece kuru bir tanıtım diğeri. ne de olsa insan selam ben şuyum dese de o içeriği karşı tarafa yaşatmadan ne kadar o dur ki ? saat 6 ve ben saçmalıyorum. yazılarla görüşmek üzere. bloğum hayırlı olsun. evet.

hakkımda bölümü için tık uygulayınız.

Bu yazı toplamda 473, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.