Yapma dedim. “Hem ben sana ne yaptım?” diye de ünledim. Öylece, anlamsızca bakıyordu. Benim kendime hayrım yok, bırak beni de ikimiz de rahatlayalım, hem sen nasılsa başkalarını bulursun ama yeter, tüketme beni artık, yalvarırım dedim. Gözlerim kanlanmıştı uykusuzluktan, hissediyordum. Saate baktım usulca, 03:00′ı gösteriyordu. Yani 4′tü. Birgün önce saati ileri almayı unutmuş ama şimdi yavşakçasına hatırlamıştım. Tekrar ona döndüm; ağlamaklı bir ses ile “bak, sen kendi yolundan git ve başkalarını bul, ben ise güzel bir uyku çekeyim?” dedim ve yastığa başımı koydum. Salmıştım artık, nolursa olsundu. Dayanamadı, yine geldi. Ben de dayanamadım, ani bir hareketle duvara yapıştırdım. Kanı şampanya rengi, irili ufaklı girintili çıkıntılı oda duvarımı boyamıştı. Sonunda sineği öldürmüştüm.

O iğrenç hatıralar ve katil pişmanlığı ile uykuya daldım. Uyandığımda ağzım kurumuş, sıcaktan terlemiş vaziyette buldum kendimi. Adeta “hararet geldi” diyen kısırlı altın günü teyzeleri gibiydim. Kalktım saate baktım, 10′u gösteriyordu, yani 11′di. Her sağlıklı insan gibi uyanır uyanmaz çişe gittim. Tuvalet deliğinde karasinek vardı. Çişimle öldüreyim diyip üstüne doğru işedim, kaçtı, döndü dolaştı, ağzıma girdi pezevenk. Neyse yüzümü falan yıkadım çıktım banyodan.

O sabah ilk defa astsubay çocukları gibi bardağa iki yumurta kırıp, pekmez içmek geldi içimden. Nedense bir sağlıklı yaşam coşkusu dolmuştu bana. Dolabı açtım, dolapta yarım kavun ve üzerinde pehlivan patisserie yazan kuru baklavadan başka birşey yoktu. İçlendim ama üzülmedim.

Ben bohemimle boğulur iken kapı çaldı. Gelen Gökçe’ydi. İçeri buyur ettim. Nasıl olsa kızın istemeyeceğini bildiğinden erkeklerin on numaralı centilmenlik girişimi olan “üşüdüysen ceketimi vereyim” sözünden gelen gazla yarım ağızla ‘açsan kahvaltı hazırlayayım’ dedim. Nasıl olsa istemez, havadan kızın gözünde artı puan kazanırım diye düşündüm. Açmış, olur dedi.

Mutfakta birşey olmadığını bile bile ayıp olmasın diye mutfağa yöneldim. Kıza yediricek bi ekmek bile yoktu. İçeri gittim yav Gökçe salla kahvaltıyı da gel sana neskafe yapayım dedim. İyi madem dedi, omzundan ağır bir yük kalktı sağolsun. İçimden de “yav dingil kız madem aç değildin ne diye greyder girmiş gecekondu mahallesi gerilimi yaptın şimdi diye sövdüm”, dışımdan güldüm. Kettle’a yönelip su ısıttım, yaptım neskafeleri getirdim odaya. İlk yudumu alır almaz ama Berkan’ım bunun şekeri yok dedi. O an mutfağa gitmeye üşendiğimden, “yav bir fincan acı kahvenin kırk yıl hatrı vardır ehehe” diye espri yaptım, yemedi. Gittim aldım şekeri. Kahvenin şekerinin verdiği enerjiden olucak ki bana bi güç geldi, hormon yükselmesi yaşadım. Gittim kızın yanına, özledim seni’den girip, öpüşmekten çıktım ben.

Tam hoşnutlukların doruğunda, sevgili kollarının mutluluğunda at koştururken karşı taraftaki televizyonun fiskosunda yine o sineklerden gördüm ben. Bak Gökçe dedim, beni gece uyutmadı bu ibneler, işerken ağzıma girdi bir tanesi de, yemin ederim kafayı yedirtecekler bana diye isyan ettim. Az önce sinek girmiş ağzımla öpüştüğünden olacak ki tiksindi, geriye çekildi azcık. E hayatım sineklik taktırsana dedi. Hemen bende bir çocukluğa inme vuku buldu, ince apartman boşluğu demirlerinden kafamı geçirip geriye çıkaramamıştım vakti zamanında. Babam demirci getirip, kestirmişti demirleri. Bütün komşulara da rezil olmuştum. O yüzden, o günden beri de delikli ve aynı zamanda cam kaplayan şeylere ait bir nefret vardı içimde. Her sevgilisine sanatçı ruhlu karizması yapıcak erkek gibi ben de abartarak anlattım bunu ona. Amaaan sen de dedi. Beklediğim tepki değildi.

O gün gitmiş bu züccaciyeden benim evin camlara yaşlı evlerinde bulunan tel sinekliklerden almış. O güzelim, postmodern, sanat eşgali, led zeppelin dinleyen seksi kızı züccaciyeye girip sineklik alırken hayal edince ben azcık soğudum kendisinden. Belli etmedim ama uzun süre de pek yanaşmadım. Daha sonra bir yılbaşı gecesinde çerez tabağında önce bademlere ve fındıklara abandığını görünce de iyice tiksindim, buz kestim, o geceyi he canım, he gülüm diyerek bitirdim, sonra bi daha da görüşmedim.

Bu yazı toplamda 1395, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Geçen gün sevgilimle otobüsteyiz. Tabi geçen gün dediysem 2 sene oluyor. “Lan!” sesiyle irkildim. Kız arkadaşıma baktım, o da irkilmişti. Dudaklarını dudaklarımdan alır almaz arkamı dönmeye karar verdim. Yine kahrolası, eski kafalı, yobaz ve bir o kadar amaçsız amcalardan biri olacaktı ki, sevdiğimin dudaklarında bulduğum huzuru “90″ numaralı Gaziemir otobüsünde bulduğum için beni azarlayacaktı. Kendimi buna hazırlamıştım, birazdan sevdiceğimin gözünde yer etmiş tüm yüce erkekliğim sönücek adeta yıllardır cümle içinde kullanılan süt dökmüş kedi deyimindeki suçsuz kediyi oynayacak kadar da düşmüş olacaktım. Bu korkuyla arkamı döndüm, karşımdaki insan şaşırtıcıydı. Yıllardır çifte kumruların ağa babası, aşk adamı, gönlü güzel bildiğimiz Kayahan, beni belediye otobüsünde sevgilimle öpüşmek yüzünden azarlıyordu.

“Utanmıyor musun? Çoluğumuzla çocuğumuzla otobüse de mi binemiycez?” dedikçe bana bir gariplikler bastı, farklı hissettim. Evde görsem baba diyeceğim babacanlıkta adam beni sevgilimle öpüşmekten azarlıyor, gözümün içine içine bakıyordu. Bişeyler yapmalı, sönmüş karizmamı düzeltmeliydim. Kalktım ve koltuğuna doğru yönlendim. Önce yıllardır meraklandığım için o güzelim kıvırcık saçlarının kıvırlarından parmağımı soktum, parmağım geçti, hoşuma gitti ama yeni yıkamış olucak ki şampuan kokusu geldi burnuma, tiksindim çektim elimi. Kayahan dedim; biz seni gönül dostu bilirdik, noldu sana, yıllarca radyoda “Bizimkisi bir aşk hikayesi” dedin, şiir gibi biraz dedin, bin parçayım hasretinle dedin, inanmıştım, güvenmiştim sana be abi diye veryansın ettim. Aldırmadı. Tam tutup saçından çekicektim ki, dur dedi. Noldu abi, dur benim hatun otobüste kaldı demeye kalmadan tuttu kolumdan beni indirdi otobüsten, dertleşicez dedi. Götürdü bir meyhaneye, meğerse sorunları varmış İpek Acar yengeyle. O herkes tarafından özenilen Kayahan & İpek aşkı aslında sanıldığı kadar şahane değilmiş de bilmem ne. O konuştukça bana bir huzur geldi, harbiden o kliplerdeki kadar sevimli bir insandı Kayahan. Artık emindim, herkes severdi onu. Ve her kendinden emin insan gibi omzuna vurarak, abi dedim; sana kız mı yok? Önce bi bozuldu bu ama sonra toparladı. Meğerse çok seviyormuş ama hiç göründüğü gibi neşeli, sevecen bir kız değilmiş İpek Acar. Ondan dolayı da böyle çevrede mutlu çift görünce takkeli dindar amcalar gibi çemkirir olmuş çoluğa çocuğa bizim Kayho. Kıskanıyormuş yani. Takma abi demeye kalmadan atladı bu omzuma hıçkırıklara boğuldu, ben böyle insan değildim diye haykırdı, ağladıkça ağladı, sümüğü aktı omzuma, ben bi tiksindim. Ama sonra neyse dedim, gönül adamıdır, aşk insanıdır, normal karşılamak lazım, ağlaması bol olur bunların alışmak lazım.

Benim hoş sohbetimden etkilenmiş olucak ki ileriki günlerde de hacı buluşalım diye mesaj falan attı bu. Olur dedim, buluştuk. Gezip tozuyorduk. Yanımda osurmaya falan başlayınca da samimi olduğumuzu anladım. Anlar anlamaz da dayadım ağzına samimiyeti. Yav dedim Kayho, sen zengin adamsındır şöyle yazlığa falan götür bizi de bi mangal yaparız, iki duble birşey içeriz. Ama İpek’siz çekilmez dedi, kaşlarımı çattım, korkmuş olacak ki sonra kabullendi, atla arabaya gidiyoruz dedi. Baktım bedava bira var ben Tolga’yı da aradım. Kayahan’a da dedim iyi çocuktur, hem tanışmış olursun. Neyse üçümüz gittik elemanın yazlığa, denize sıfır falan şatafatlı mekandı doğrusu. Eve girerken ayakkabıları çıkarmaya gerek yok dedi, o an anladım ki o adeta bir CNBC-E iken ben Düğün TV idim. Çaktırmadım, ama içlendim de doğrusu.

İyice kanım ısınmıştı Kayahan’a. Mangalı yaptık, yedik. Sonra akşam üstü çökerken ben yavaştan daha da samimi olmak için muhabbet açıp tam “hacı sen salla İpek yengeyi de gel bize taşın diyicektim” ki denize girmeye kalktı bu hayvan. Girerken de “atın beni denizzzlereeeee ehehehe benim şarkım ehehe” diye espri yaptı. Bi tiksinme geldi bana, fırladım eve döndüm, bi daha da aramadım ibneyi.

Bu yazı toplamda 1599, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Babaanne evlerinde görmeye alışkın olduğum tavuklu saat 14:15’i gösteriyordu. Nitekim babaannemin evindeydim. Televizyonunda uydu teknolojisi olan ve sıkılan her insanın yaptığı gibi ben de kumanda ile 100. kanallara gelmiş, keyifle izleyecek bir şey arıyordum. Arada çıkan erotik temalı kanallarda durasım geliyor fakat yan odada annemin halam ile mantı açtığını hatırlayınca tırsıp kanalı değiştiriyordum. O sırada babaannemin 37 ekran televizyonunda “Düğün TV”ye rast geldim. Bildiğiniz halalı, enişteli, arkada plastik bardaktan şarap içen gençlerin olduğu bir düğün vardı yayında. Anlam veremedim, bu kanal nasıl para kazanırdı? Kanal sahibinin hayat olgularını Freud üzerinden bol felsefe ile yorumlamayı düşündüm, fırından alınmış bir takvimin duvarda asılı olduğu ve aynı zamanda maşingasında patates böreği pişen bir evde yapılması en saçma şey olacağı dank etti. Ondan da vazgeçtim.

Zaman geçmiyordu, bayramların bu evresinden nefret ediyordum. Dayatma ile sabahın köründe kaldırılan bayram namazından sonra erkekler 8 saatlik bir kış uykusuna yatardı. Bu sırada evin hanımları en güzel yemekleri pişirir, kahvaltıyı donatırdı. Öyle de oluyordu. Birden bir zangırdama sesi geldi, ev kapısı açılmak üzereydi. Zaten yarı uyur, yarı uyanır vaziyette olan gözlerimi kapatarak uyuyor taklidi yaptım. Fakat elimde olan kumandanın volüm tuşunda olan parmaklarımı görmüş olucak ki, uyumadığımı anladı. Yanıma sokulup “len” dedi. Karşımdaki yeğenimdi. Amaçsız “len”i ile gözlerimden süzülen uyku iyice darmadağın olmuştu. Yine de baktım ki gözlerim açılmıyordu, neden diye düşündüm, kısa bir düşünmeden sonra gözümdeki sarı sarı çapakları fark ettim. Elimle kenara iteleyip, avcuma döktüm. Cıvıktılar.

Neden sonra belki zaman keyifli geçer, hem de nostalji yaptığımı bilirlerse beni daha bi büyük gibi görürler diye anneme “annneee, hatırlar mısın benim babaannemin evinde çocukken hep oynadığım bi su tabancası vardı, durur mu o?” dedim. Nası durucak bunca zaman, nerden geldi şimdi aklına yat uyu cevabını işittim. Tavuklu saat 14:20’yi gösteriyordu. Tüm bu eylemlerin sadece 5 dakikamı geçirdiğini anlamam ile içerledim. Tüm tatil bu şekilde nasıl geçicekti? Annemlerle mantı açsam erkekliğime bok sürecek, böyle sulanmış dana gibi yatarsam da zaman geçmeyecekti. Aklıma 100. kanal civarında bulan erotik kanal geldi yine. Kuzenim odadan çıkar çıkmaz, “görürlerse görsünler” diyip açtım Redline TV’yi. Sarışın bir abla sevdiceğine “oh god” diyordu.

Neden sonra bilmiyorum aynı abla “oh god, oh yeah” demeyi bırakıp “hoorrrrrrr, harrrrr, hışşş” sesleri çıkarmaya başladı. Sesin yüksekliği gittikçe artıyor, benim de yorgan altında büzülen bedenimdeki korku aynı doğrultuda artıyordu. Ses iyice yaklaşıyordu; “HOOOORRRR!!!”

Uyandım. Babam yanımda horlayarak uyuyordu.

Bu yazı toplamda 662, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.