Ölümünden 70 yıl kadar sonra “fikir ve eylem” adamı olmaktan çıkarılıp bir “Laik Muska” haline getirileceğini bilseydi; “beni unutun lennnn!” diye haykırırdı mutlaka…
Veya “benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacak ancak beni tanrılaştıran hıyarlar hiçbir zaman bitmeyecek” falan derdi…
***
Hatırlıyor musunuz, “Mustafa” filmini yapan Can Dündar’a nasıl da kızdıydık…
En çok kızanların başında ise hamasi uydurmalarla ulusal duygu eraksiyonu üreten Turgut Özakman geliyordu…
Yahu, Can Dündar’ın, sahici bir inansı anlatan “Mustafa”sı, Livaneli’nin tanrısal bir figürü anlatan “Veda”ını sigarayla döver be…
***
Ulan; Veda’daki kaynak daha en başından “faul”…
Çünkü filme konu olan olayları anlatan kişi, onu aklıyla anlatamayacak kadar tutsağı Atatürk’ün…
Hatta tabiri caizse tasavvufi aşkın insani boyutunda…
Hatta…
Atatürk’ün ölümünden sonra beynine kurşun sıkıp intihar edecek kadar gönülden vurgun…
***
Akılla değil de kalple yazılmış bir öykü ne kadar gerçekçi olabilir ki?..
Can Dündar, Mustafa’da, Atatürk’ü “Akıl, Gerçekçilik, Lider” olarak tanımlamıştı…
“Veda”daki Atatürk ise “Muska”…
Hayal kahramanı…
Kurgu film karakteri…
***
Zavallı Atatürk…
Kendisini sevmediği iddia edilen kişilerin tam anladığı, sevdiklerini iddia edenlerin ise anlamamakta “ısrar” ettikleri bir lider…
Ne bir tez, ne bir antitez…
Tipik bir sentez…
Hem sonuna kadar kovalayacak kadar iddialı ama hem de “köylü milletin efendisidir” diyecek kadar mütevazı…
Hem koskoca bir imparatorluğu yıkıp yerine yepyeni ve modern bir devlet kuracak kadar idealist ama hem de aynı imparatorluğun geçmişini kabul edip borçlarını yüklenecek kadar gerçekçi…
“Hem yurtta sulh cihanda sulh” diyecek kadar pasif…
Hem, “yırtarım dağları enginlere sığmam taşarım” mısraına hayran olacak kadar aktif bir savaşçı…
Komünist Rusya’nın Devlet Başkanı Lenin’e yazdığı mektuplarda onu dostluğuna inandıracak kadar vefalı; savaş bittikten ve istediğini elde ettikten sonra Lenin’e sırtını dönebilecek kadar bivefa!..
***
Böyle bir sentezden sadece “tez” ya da “antitez” yaratmayı da herhalde ancak Livaneli başarabilirdi…
Malûm…
Kendisi duygu pazarlamacılığının en büyük ustalarından biridir…

Adnan Berk Okan

Bu yazı toplamda 480, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

ilk defa magazinsel bir konuda yazıyorum. elim ayağım birbirine dolaştı. yalan.

konum şu: şahan gökbakar’ın aslında gerçekten recep ivedik oluşu. şu aralar şahan gökbakar aslında gerçekten öküz, kaba, aptal, espri anlayışından yoksun gibi çeşitli eleştiriler duyuyorum oradan buradan. bu duyduklarımın hepsi külliyen doğru. bir o kadar gerçek. aslen böyle birşeyin tespiti ve üzerine yorum yapmamın ne bana, ne bu yazıyı okuyana faydası var olduğunun farkındayım fakat öyle bir video izledim ki beğeniler üzerine uzunca düşünmemi sağladı. öncelikle yazımı okumadan önce aşağıdaki iki videoyu izlemeniz gerekmekte;

evet doğru duyuyorsunuz. sanki recep ivedik fragmanı ya da recep ivedik filminden bir kare gibi geliyor. öncelikle “abazan” kelimesini duyduğunuzda oturduğunuz koltukta bir gerilmiş olduğunuzu tahmin ediyorum. fakat ikinci duyduğunuzdan sonraki ilk saniyede unuttuğunuzu da tahmin ediyorum. gala’daki izdihamdan yakınan gazeteci kız bir daha gala yapmamanızı rica ediyoruz dedikten hemen sonra şahan gökbakar “sana özel bir gösterim yapacağım. ama film değil, sana başka birşey göstereceğim.” diyor. ve ardından basıyor kahkahayı. yardakçı gazeteciler de aynı milisaniyede gülmeye başlarken gökbakar’ın sevgilisi merve sevi’de kahkahaya eşlik ediyor. ama kalıbımı basıyorum ki o gülme esnasında merve sevi utancından yerin dibine girmek istiyor. “bu adam mıydı benim sevgilim?” diyor içinden ama sevgilisi ve kameralar dibinde. yapılacak en iyi şey “ahaha ben bu adama bayılıyorum” tavrı. yapıyor da. yazık.

türk halı olarak “ahaha ulan kıl var ya, ahahaha göğsünde kıl var !!! xD xD” şeklinde güldüğümüz recep ivedik’in kanlı canlı gerçek bir karakter olduğunu tespit etmiş bulunuyorum. sikimsonik tespitime yardımcı olan dailymotion sitesine teşekkürler.

Bu yazı toplamda 699, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.