cem şancı’yı internet alemlerinde haytaca gezen, sözlüklerle haşır neşir olan ve twitter ile ilgilenen hemen herkes tanır. kafayı kadınlar ve ilişkiler üzerine bozmuş, kendi tanımıyla “arsız, edepsiz, sadakatsiz, kuralsız, ezbersiz, serseri bir kimse”. bu kendini betimleme olayından hemen sonra da “beğenemedin mi?” der hep. ben beğenemiyorum. zira bir insan malesef kendini tanımladığı kelimelerden ibaret değil. kendisi aslen ne arsız, ne edepsiz. evinde süveterle oturup, hala lise aşkına aşık olduğuna da bahse girebilirim. yalnız hani dedim ya internette, sözlükte, twitter’da takılan tanır bu adamı diye. evet tanır. buna diyeceğim yok. fakat bu adamı nedense kitap okurları tanımaz. durun şimdi bomba geliyor. bu adam kendini yazar ve edebiyatçı diye tanıtıyor. ironik, değil mi?

şimdi bu yazıyı neden yazıyorum onu açıklayayım biraz. cem şancı ile bireysel olarak hiçbir derdim yok. olamaz da zaten. elin adamı. fakat kendisiyle ilgilenen toplumun ve kendisinin okur diye andığı müridlerinin “boş” bir şeyi (şair burada cem şancı’ya sesleniyor) bu kadar abartmasına, hayal dünyalarındaki taytlı süper kahraman yapmalarına fena halde kafayı takmış bulunuyorum. kafayı taktığım keşke sadece bu olsa. bu şancı öyle bir adam ki, milletin kendisini “ajdar anık” kıvamında abarttığını ve desteklediğini bilemeyecek kadar uzaylı. sanıyor ki her “ayy süpersin” diyen kız onunla ölüyor, onunla bitiyor. sevgilisiyle sevişirken onu hayal ediyor. yok öyle birşey sayın şancı. bu sizin mastürbasyonlarınızda daha fazla zevk almak için konu edindiğiniz rüyasal bir olgu. bunu okurken kafanızı iki avcunuz arasına alıp ağlayacağınızı biliyorum, ama gerçekler acı.

atışıyoruz günlerdir twitter’da. ben bunları yüzüne vurdukça, her şeye bir cevabı olan ruh hali boş durmamak için ne düşüneceğini sapıtır oldu. baktı ki olmuyor, karşısındakinin o hayallerindeki herşeye “-evet yiğidim, becer beni yiğidim” diyen seksi kız olmadığını anlayınca başladı mavi ekran vermeye. bu adamın mavi ekranı da bir acayip. “sivilce” ve “15 yaş” adı altında koyu ve açık ayrı ayrı iki mavi ekranı var. birinci mavi ekranı olan “sivilce”yi laf yediğinde, ikincisi “15 yaş”ı ise lafın altında kaldığında veriyor. basıyorum reseti ama bozmuş bir kere kendini, düzelecek gibi değil. düzelmez de. üzüldüğüm o ki boş gidicek bu hayattan. herşeyi yaptığını sanıp hiçbirşeyi yapmamış bir şekilde. hani bir de kendini “edebiyatçı” olarak belliyor ya, daha da fazla üzülücek. zira bu adamın eşine dostuna “bak lan bunu ben yazdım, süper di mi?” diyeceği hiçbirşeyi yok. tek sahip olduğu şey ilişkiler üzerine götünden uydurduğu sosyolojik tespitler. onlar da vahiy ile inmiş izlenimi veriyor insana, zira bu adamın basitliğini kavrarsanız o basitliğin maksimumundaki kurguların dahi kendisinden çıkmayacağını hemen anlarsınız.

ayrıca sapkınlığın meşru adı diye başlık atmamın tabi ki bir anlamı var. bu adamın kafayı karı-kız-am-sik-göt üstüne bozmasından zaten sapkın olduğunu çıkarmışsınızdır. ben size çarpıcı bir örnek daha vereyim. kendisi pek sevilen sözlük, ekşi sözlük’ün author adlı yazarıydı vakt-i zamanında. ayrıldı sonradan. durun hemen ayrılınca “sözlük bozdu yaa” demeyin. bu adam bir bayan yazara gönderilmiş “penis” resminin gönderilmesini savunmuş biri! lan!? dediniz sanıyorum. deyin. sapkınlığının derecesi pek sizden bizden değil, adam erkeklerdeki göte kilitlenemeyi bir kenara atmış kızlar “penis” görsün diyor. anan hariç de lan! :p

işte böylesine sapkın ve boş insan cem şancı. müridleri de öyle. alayı twitter’da “of çok sıkıldım”, “resmen sinirim bozuldu yaaa” diye ayılan bayılan kızlar. kendilerine “ruhospu” diyip ruhsal mastürbasyonlarında kendilerine o güzel jargonla dirty talk yapıyorum ama kızıyorlar. tüüh :(

demem o ki herşey sapkınlığın doruğunu yaşayıp “bir kadın masal ister” adında kitap yazmakla olmuyor sayın şancı. neysen o. ibneliğin lüzumu yok.

saygılarımla.

Bu yazı toplamda 496, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

çocukluğun üzücü anılarından. anne ve babanın kavga ettiğine şahit olmak kadar dokunaklı ve ileride hatırlanan bir durum.

su kesintisi diyorsam altyapı çalışması sebebiyle olanı demiyorum. fatura ödememe, ödeyememe sebebiyle olanı diyorum.

ilkokuldayım, şuan hatırlayamadığım bir yaştayım. hayat güzel tabi o zamanlar herşeyiyle. ne evin derdini bilmek, ne de o dert üzerine düşünüp, birşeyler yapmak var akılda. sorumluluk yok, dert yok, tasa yok. en büyük can sıkıntısı sınıftaki sinem’in bana pas vermemesi. ne yaptım ne ettimse de benden önce en yakın arkadaşımı favori olarak görmesi. hatta o gün de kızgınlıktan, sınıftan çıkarken çantamı koluna vurmuştum sinem’in. zayıf, narindi zaten. ağladı. özür dilemiştim ama yapmıştım eşekliği.

servise bindim, yine aynı klişe. servis ücretleri için zarflar dağıtılıyor. servisçime dönüp

-kaç para koydurucam buna metin abi? dedim.
-35 milyon dedi.

iyi para be diye düşündüm. zira o günlerde annem hergün beşyüz bin harçlık verir, ben iki tane eti puf bir de meyve suyu alırdım. bazı bazı da tost. ama itiraf edeyim en çok yapışkanlı sporcu kartları çıkan meyve suyu’ndan alırdım.

eve geldim. annem üstünü değiştiriyor, o da yeni gelmiş. hemşiredir annem. anne dedim servisçi zarf verdi, 35 milyon koyucakmışız. bana baktı, bitap bir hali vardı, tamam, masaya koy dedi. anladım ki bir sorun vardı. annem bu kadar durgun konuşmazdı. hele hele iş çıkışları normal insanların tersine şen şakrak dönerdi eve, yorgunluğunu sezmezdim pek; ya da sezdirmezdi. her neyse. garipti işte.

odama girdim. ödevlerimi çıkardım hemen. şimdi garip geliyor ama o zamanlar deli gibi bir heyecanla okur, okula gider gelirdim. zil çalınca sınıfa koştururdum. şimdi öğretmen zilinden sonra kaşarlanmış bir yavaşlıkla gireriz sınıfa. tatlı geldi heyecanlılığım şimdi düşününce.
Devamını okuyun »

Bu yazı toplamda 121, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

şehirdışına çıkmak, ailevi sebepler gibi birçok görüşememe sebeplerinden ötürü uzun bir süredir fena halde özlenen sevgili ile feci şekilde buluşulmak istenmektedir. aynı şekilde karşılık alınmaktadır. bir gün sevgili bir yakınlarının hilton’da iş görüşmesine gireceğini, bu yakınlarının izmiri pek bilmediğinden kendisinden oraya götürmesini rica ettiğini söyler. iş görüşmesi yaklaşık 10 dakika süreceğinden en küçük fırsatı bile değerlendirmek isteyen biz, hemen bir buluşma ayarlarız. yakını içeriye girdiği anda dışarıda göz göze gelip, bir anlık duraksamadan sonra birbirimize hızlı hızlı adımlarla yürürüz. gözlerimize bakıp birbirimize küçük bir öpücük kondururuz. hemen bunların ardından hadi kordona gidelim sözüyle rotamızı 10 dakika sürecek de olsa kordona çevirir, deniz kıyısına otururuz. uzun zamandır birbirimizi görmemiş ve bundan kaynaklı çok özlemişiz. ne yapıcağımızı bilemiyoruz. deli gibi öpüşmeler, birbirimize söylenen sevgi sözcükleri, sarılarak denize doğru uzanma gibi romantik anlar yaşanırken o 10 dakika en tatlı haliyle bir ömür gibi geçer. birden sevgilinin telefonu çalar. arayan bahsi geçen yakınıdır. iş görüşmesinden çıktığını, mümkünse gelip onu alması gerektiğini söyler. “off ya, hay ben bu kızın” diye söylenen sevgili gitmesi gerektiğini, iyi ki geldiğini söyler ve sıkı sıkı sarılıp bir öpücük kondurur…

o giderken ben aynı yerde otururum. arkasından uzun uzadıya bakarım. sonra dayanamayıp yerimden kalkar ve gittiği yolun önüne çıkacak bir kestirmeden koştura koştura önüne çıkarım. o daha beni görmeye varmadan dudaklarında bitmişimdir bile. uzun bir öpüşmeden sonra yüzüme bakar, gülümser , kısık ve tatlı bir ses tonunun hakim olduğu esprili bir tavırla “ırıspı çoçuğu” der. işte bu benim hayatımda duyduğum en tatlı küfür ve hiçbir zaman unutamayacağım bir hatıraya dönüşür. birbirine “orospu çocuğu” diye küfreden insanlar görünce o günden beri gülümsememe sebep verir.

Bu yazı toplamda 84, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

yıllar önce arkadaşlarımla buluşmak için konak pier’in önünü ve öğlen saatlerini karar kılmıştık. babamın işleri iyi gidiyordu, küçük çaplı bir alım satım işinden de güzel bir harçlık çıkarıcak şekilde kazanıyordum. cebimde alışık olmadığım bir şekilde cebimde 150 lira ile arkadaşlarımla buluşmaya çıkmıştım. günün tüm yemeklerini, tüm içkilerini ısmarlamak gibi bir fikir vardı aklımda. izmir’de yaşayanlar bilir konak meydanı tarafından basmaneye doğru yürürken bir sıra dönerciler, dürümcüler vardır. sabah kahvaltısı yapmadan evden çıkmanın verdiği gazla kahvaltı için bir döner yeme fikri belirir aklımda. herhangi bir dönerciye oturur, “bir et döner, bir de kola” derim, garson getirir, yemeye başlarım. döner ekmeğin yarısına gelmişken telefon çalar. arayan arkadaşımdır. geldiğini ve beni konak pier’in önünde beklediğini söyler. ben de hayırlı işler dileyerek ortamdan kalkar ve üst geçit ile konak tarafından pier tarafına geçmek için yola koyulurum. üst geçit üzerinde dilenci, kaçak parfüm satıcısı görmeye alışmış bünye sağda soldaki insanları umursamadan yürümektedir. birden tam sağımdaki adama gözüm ilişir. adam gayet iyi giyimli (neredeyse yetkiliri biri görünümünde), üstü başı temiz ve son derece suskun önüne bakmaktadır. tam önünde bir karton vardır ve üstünde “dilenci değilim, yolda kaldım, açım” yazmaktadır. önce umursamadan önünden geçerim fakat tekrar durup arkama bakar, adama acırım. normalde hiçbir dilenciye göz yummayan ben, bu karton üzerindeki yazı karşısında eriyip, bitmişimdir.
Devamını okuyun »

Bu yazı toplamda 57, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

insanların bilgisayarlarını aldıkları ilk gün onlara önerilen ve o gün kurdukları antivirüs programlarının benliklerinde yer etmesi sonrası vuku bulan psiko-sosyal durumun açığa vurmasıdır.

aslında basit ve komik gibi bakılabilecek bu durum insan beyni ve alışkanların oluşmasını anlamak için on numara kaynaktır. mesela türkiye’de doğan kişilerin %98′inin kimliklerine kafadan müslüman yazıp kendilerini 20 yaşına getirttiğimizde kendilerinin pervasızca o dini savunmasını, müslüman olduğunu söylemesini de alışkanlık ve “alışılagelmiş” ile açıklayabiliriz. tamamen aynı durum burda da bariz bir şekilde mevcut.

olay şöyle gelişiyor. bilgisayarları almışsınız. (ki bu, türkiye’yi baz alırsak genel itibariyle 2000′lerin başlarına denk gelir) bir heyecanla keşfetmek için orayı burayı kurcalarken, sizin bilgisayar aldığınızı duyan ve zaten bilgisayarı olan bir aile nedense hep o gün size misafir olarak gelir. (hatırlayın, bilgisayarınızı aldığınız gün size de misafir gelmişti) akabinde bilgisayarı birlikte incelemeye, kafanızı karıştıran yerde o ailenin işi en bileninden (genelde bu o ailenin delikanlısı ya da babası olur) yardım almaya, çeşitli sorular sormaya başlarsınız. telefonu bağlar internete girersiniz. (genelde ssk’ya girilip sigorta borcu vs. kontrol edilir o gece) birden pervasızca hep duyduğunuz “21 nisan’da internete girmeyin, çok kuvvetli bir virüs yayılıyor, o gün açılan tüm bilgisayarlar bozuluyor” muhabbeti aklınıza gelir. (o muhabbet yüzünden internete bağlı olmayan bilgisayarını o gün açmayan birini tanıyorum) virüs programı mı yüklesek dersiniz. hemen karşı aileden biri çıkar, “yükle tabi ya, norton yükle” der. siz de hemen diyip bir şekilde bahsi geçen antivirüs programını yüklersiniz.
Devamını okuyun »

Bu yazı toplamda 97, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

Arkadaşlar bu uygulama yeni çıkmış ve hemen crack edilmiş. Ben de sizlerle paylaşmak istiyorum. Öncelikle sanırım boya savaşlarını bilen bilir, muhteşem zevkli olur canın acımadan savaş simüle etmek. Hem de bu bizzat içinde olduğundan çok daha zevklidir. İşte Gunman sayesinde iphone’unuzu bir silaha dönüştürüp 1×1 veya 4 kişilik maçlar yapabiliyorsunuz.

Devamı yazının devamındadır.
Devamını okuyun »

Bu yazı toplamda 130, bugün ise 2 kez görüntülenmiş.

adı gökçe bu kızın. hep “o” diye bilirdiniz, evet o güzeller güzelinin adı gökçe. gök dili ve göğün sahibi gibi anlamları var. manidar bir isim. içimi birçok kız isminden daha çok açıyor. güneşli gibi bir ismi var, rahatlatıyor beni. nedense küçükken pazar günlerini hep güneşli gün diye addederdim. o gün uyanmaktan mutlu olurdum, işte aynı etkiyi yapıyor ismini anmak. iyi ki var, güzel kılıyor hayatımı.

göğün tanrıçası olarak sesleniyorum ben kendisine. yağmur yağarsa bilin ki o işte parmağı var ve kendisi üzgün. ya da bızıklarken bozmuştur havayı. genelde biz gülüyorsak hava güneşli, güzel ve bulutsuz. kış olsa bile ılık. en azından bizi üşütmüyor.

november rain’in saniyesine kadar aynı bölümünü seviyoruz, ikimiz de çoğu zaman aynı kelimeleri kullanarak konuşuyoruz. güzel bir duygu bu. o yazıyor, ben okuyorum. ben çalıyorum,o dinliyor. farkettim ki zamanla birbirimizden etkilenerek birimiz yazmaya (o ben oluyor), birimiz de çalmaya heves etmeye başladık (kendisi malum). kim bilir belki birbirimizin yeteneklerinden de birşeyler kaparız ve yer ediniriz bu uğraşımızda.

unutmadan. kendisi çok güzel. en azından benim onda gördüğüm şey saf güzellik. uykum vardı, seni tasvir etmek istedi canım.

hehe. SENİ SEVİYORUM… büyük puntolarla.

Bu yazı toplamda 106, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

evet ne diyorduk, içiyorsam sebebi çok. çok efendim çoook.

Bu yazı toplamda 95, bugün ise 2 kez görüntülenmiş.

hata yaptığını anlar ya insan. işte o değil. sadece sevdiğimizden. birbirimizi sevdiğimizi birbirimize baktığımızda anlamamızdan, bunun yüzümüze balyoz gibi inmesinden.

hiç ummamıştık ama oldu. “o”nunla yeniden, yine ve fazlasıyla beraberim. fazlasıyla’nın altı çizili olsun. çünkü gerçekten fazlasıyla. ilk gün bile bu kadar heyecan ve iç doluluğunu yaşamamış, tatmamıştık.

ayrıca bir kısım pis alkolün etkisiyle insan ne de kuş gibi oluyor. sağındaki adam ne demiş, solundaki kadın ne gözüyle bakıyor.. hiç umursamıyorsun. evet onu da tattık. hayat böyle güzel.

hayat böyle güzel’in de altı çizilsin. çünkü hayat onunlayken böyle. çok bis demogoji yaptım.

elinden telefon düşürmeyen bıcır sevgililere gülerken bugün 1 saat içinde attığım 50 küsür mesaja bakınca, galiba bu sefer oldu :)

“o”nu seviyorum.
şimdi dağılın.

Bu yazı toplamda 102, bugün ise 0 kez görüntülenmiş.

şu sıralar hiç yapmam deyip de yaptıklarım listesine bir madde daha ekledim. en gereksiz bir şekilde twitter açtım.

şurdan takip edebilirsiniz beni, kapşonlu kıyafet ile takip etmeyin, gizemli oluyor, kıllanıyorum.

http://twitter.com/berkancesur

Bu yazı toplamda 107, bugün ise 1 kez görüntülenmiş.